ขามาให้เร็วที่สุด!”
องครักษ์รับคำสั่งแล้วจากไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเวลาผ่านไปเพียงไม่นาน เขาก็กลับมาพร้อมสีหน้าที่ซีดเผือดและท่าทางลนลานจนเสียกิริยา ทันทีที่ก้าวเข้าสู่เรือน เขาก็ทรุดเข่าลงแทบเท้าฉู่จิ้งหยวนพร้อมเอ่ยรายงานด้วยความร้อนใจ
“เรียนนายท่าน ท่านหมอ…ท่านหมอโม่ฉางหายตัวไปแล้วขอรับ!”
“เจ้าว่าอย่างไรนะ! หายตัวไปหมายความว่าอย่างไร!” ฉู่จิ้งหยวนเบิกตากว้างจนแทบถลนออกมา ในใจพลันร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
“เสี่ยวเอ้อที่โรงเตี๊ยมบอกว่า ท่านหมอโม่ฉางได้เก็บข้าวของออกไปตั้งแต่หลายวันก่อนแล้วขอรับ ไม่เหลือร่องรอยหรือจดหมายทิ้งไว้แม้แต่ฉบับเดียว ข้าน้อยพยายามถามหาทิศทางที่เขาไป แต่ก็ไม่มีใครทราบเลยขอรับ!”
สิ้นคำรายงาน ร่างของฉู่หยางที่นั่งอยู่บนเตียงถึงกับชาวาบไปทั้งตัว ความหวังที่เคยพองโตกลับกลายเป็นความว่างเปล่าที่หนาวเหน็บ ส่วนฉู่จิ้งหยวนนั้นโกรธจัดจนตัวสั่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนออกมาอย่างน่ากลัว
“เป็นไปไม่ได้! เงินห้าหมื่นตำลึงข้าเพิ่งให้เขาไป! เขาจะหายไปได้อย่างไร!”
ฉู่จิ้งหยวนแผดร้องออกมาอย่างเสียสติ เขารู้ดีว่าหากไม่มีหมอเทวดาโม่ การรักษาแขนของบุตรชายย่อมต้องจบลงเพียงนี้ และเงินมหาศาลนั้นย่อมต้องเสียไปโดยเปล่าประโยชน์
“ออกคำสั่งลงไป! ส่งคนออกไปตรวจสอบทุกประตูเมือง! พลิ
