แล้วพวกข้าจะปรักปรำเจ้าไปเพื่ออะไรกัน!”
ฉู่จิ้งหยวนจ้องมองมู่เถาด้วยความเคลือบแคลงสงสัย ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปหมดสิ้น ในขณะที่ฉู่ซือเยว่ซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ ถึงกับเย็นวาบไปทั้งตัว แผนการของนางถูกบิดเบือนไปในทางที่คาดไม่ถึง อีกทั้งยังกลับกลายเป็นการโยนความผิดทั้งหมดไปที่สาวใช้คนสนิทของนางแทนอีกต่างหาก
“ไม่จริง! นายท่าน พวกนางรวมหัวกันโกหก บ่าวไม่ได้ทำนะเจ้าคะ บ่าวไม่กล้าลงมือกับคุณหนูใหญ่จริง ๆ เจ้าค่ะ ให้ตายบ่าวก็ไม่กล้า!”
มู่เถาพร่ำเอ่ยปฏิเสธซ้ำ ๆ ไม่หยุด เสียงของนางสั่นเครือด้วยความหวาดกลัว ในขณะที่โขกศีรษะลงกับพื้นดินอย่างแรงไปด้วยไม่หยุด จนหน้าผากเริ่มปรากฏเลือดไหลซึมออกมา
ฉู่จิ้งหยวนยืนอึ้งงันอยู่นาน ความสับสนฉายชัดในแววตา ลำคอหนาขยับขึ้นลงอย่างยากลำบาก เขาไม่คาดคิดว่าผลการตรวจสอบจะออกมาเช่นนี้ ทว่าท่ามกลางสายตาของเหล่าแขกเหรื่อผู้ทรงเกียรติที่จ้องมองมาอย่างอยากรู้อยากเห็น บ้างก็ลอบยิ้มสะใจในความวุ่นวาย ทำให้เขาไม่อาจเพิกเฉยต่อพยานตรงหน้าได้
หากเขาไม่จัดการให้ยุติธรรมในยามนี้ ชื่อเสียงขุนนางตงฉินของเขาคงป่นปี้ไม่เหลือชิ้นดี
ฉู่จิ้งหยวนที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ท้ายที่สุดจึงหันไปหาที่พึ่งสุดท้ายอย่างบุตรสาวคนโปรด
“เยว่เอ๋อร์ เจ้าลองนึกดูให้ดีอีกครั้งเถิด ในตอนที่เจ้าตกล
