งไปในสระ ใครเป็นคนผลักเจ้ากันแน่ หรือว่าจะเป็น…มู่เถา?”
ฉู่ซือเยว่เม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง สมองของนางหมุนวนอย่างหนักจนแทบจะระเบิด นางรู้ดีว่ายามนี้ไม่อาจป้ายความผิดให้ฉู่หลันได้อีกแล้ว เพราะพยานสามคนนั้นยืนยันหนักแน่นเกินไป ทว่าหากนางโต้แย้งเพื่อช่วยมู่เถาว่าสาวใช้ทั้งสามคนโกหก ก็คงยากที่จะกลับดำเป็นขาวได้
และหากจะให้นางยอมรับว่าตนกระโดดลงไปเองนั้น นั่นยิ่งเป็นไปไม่ได้!
เพราะเท่ากับนางกำลังประจานความต่ำช้าของตนเองต่อหน้าแขกทั้งเมืองหลวงนั่นเอง
ไม่ว่าจะเลือกทางไหน ผลลัพธ์ก็ล้วนแต่ย่อยยับ!
หลังจากนิ่งเงียบไปนานจนบรรยากาศอึดอัดถึงขั้นสุด ฉู่ซือเยว่ก็เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาราวกับเสียงยุง
“ลูก…ลูกเองก็ไม่แน่ใจเจ้าค่ะ ตอนนั้นเหตุการณ์มันเกิดขึ้นเร็วมาก ลูกรู้สึกเพียงแค่แรงกระแทกจากเบื้องหลังเท่านั้น…”
สิ้นเสียงของนาง ร่างของมู่เถาที่หมอบอยู่กับพื้นพลันแข็งทื่อทันที นางรู้ได้ทันทีว่าอนาคตของตนเองจบสิ้นลงแล้ว เจ้านายที่นางยอมถวายหัวรับใช้กลับเลือกที่จะลอยตัวเหนือปัญหาและปล่อยให้นางรับกรรมเพียงลำพัง
ขณะเดียวกัน เหล่าแขกสตรีสูงศักดิ์ต่างลอบสบสายตากันอย่างมีเลศนัย อุบายตื้นเขินในเรือนหลังเช่นนี้มีหรือที่คนอย่างพวกนางจะมองไม่ออก พวกนางล้วนผ่านสมรภูมิหลังบ้านมานับไม่ถ้
