บเข้ากับสายตาอันเย็นชาของบิดา ผสมปนเปกับสายตาตำหนิติเตียนของเหล่าแขกนับสิบที่มองมาราวกับนางเป็นคนร้าย ความกล้าที่เพิ่งรวบรวมมาได้เมื่อครู่ก็พลันพังทลายลงไม่เป็นชิ้นดี
ด้วยประสบการณ์อันเลวร้ายตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมาตั้งแต่เด็ก ทำให้ฉู่หลันหวาดกลัวจนลำคอตีบตัน ได้แต่ก้มหน้าตัวสั่นเงียบ ๆ ท่ามกลางสายตาคาดโทษเหล่านั้นที่มองมา
ขณะเดียวกัน หลังจากที่มีองครักษ์ลงไปช่วยฉู่ซือเยว่ขึ้นมาจากสระน้ำได้สำเร็จแล้ว ฉู่จิ้งหยวนก็รีบถอดเสื้อคลุมตัวนอกของตนไปสวมคลุมร่างที่เปียกปอนของบุตรสาวคนโตทันที ก่อนจะประคองร่างนางไว้พลางเอ่ยปลอบด้วยความเป็นห่วง
“ไม่เป็นไรแล้วนะเยว่เอ๋อร์ พ่ออยู่นี่แล้ว แท้จริงแล้วเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่ บอกพ่อมาเถิด”
ฉู่ซือเยว่หอบหายใจอย่างหนัก ราวกับเพิ่งผ่านพ้นความตายมาได้อย่างหวุดหวิด เส้นผมที่เปียกชื้นลู่ไปกับใบหน้าที่ซีดเผือดแลดูน่าสงสารจนคนมองใจหาย นางช้อนสายตาขึ้นมองบิดาด้วยแววตาที่สั่นเครือ ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา
“มะ…ไม่มีอะไรเจ้าค่ะท่านพ่อ ทั้งหมดนี่เป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิดกันเท่านั้น ท่านพ่ออย่าได้ตำหนิน้องรองเลยเจ้าค่ะ”
“คุณหนูใหญ่! คุณหนูรองทำกับท่านถึงเพียงนี้ ท่านยังจะปกป้องนางอยู่อีกหรือเจ้าคะ! บ่าวเห็นเต็มตาว่านางตั้งใจผลักท่าน!” มู่เถาแสร้งร้องออกมาอย่างเหลืออด
