“มู่เถา! เงียบเดี๋ยวนี้!”
ฉู่ซือเยว่ตวาดสาวใช้เสียงสั่นพลางหลบสายตาไปทางอื่น ท่าทีพี่สาวผู้แสนดีที่ยอมลำบากเพื่อปกป้องน้องสาวผู้ร้ายกาจนั้น ยิ่งตอกย้ำภาพลักษณ์ชั่วร้ายให้แก่ฉู่หลันอย่างสมบูรณ์แบบ
เหล่าแขกเหรื่อที่มุงดูอยู่ต่างพากันส่ายหน้าด้วยความรังเกียจ เสียงฮือฮาและบทสนทนาตำหนิเริ่มดังหนาหูขึ้นอย่างไม่เกรงใจเจ้าของงาน
“ดูเอาเถิด ฮูหยินเอกอุตส่าห์เมตตายกฐานะให้ ทว่าเห็นทีคงไม่อาจเปลี่ยนเลือดชั่วในกายได้ กิริยาเช่นนี้ช่างต่ำช้านัก” ฮูหยินท่านหนึ่งเอ่ยขึ้นพลางใช้พัดปิดปาก
“บุตรีอนุก็ยังคงเป็นบุตรีอนุอยู่วันยังค่ำ เลือดที่ไหลเวียนอยู่ในกาย ต่อให้ชุบตัวด้วยทองก็คงเปลี่ยนจิตใจที่ต่ำต้อยไม่ได้”
“น่าสงสารคุณหนูใหญ่ยิ่งนัก จิตใจดั่งพระโพธิสัตว์แท้ ๆ ยังจะไปปกป้องคนเช่นนั้นอีก สกุลฉู่คราวนี้คงถึงคราวเคราะห์ที่มีอสรพิษอยู่ในเรือน”
