บทที่ 10 ของของนาง ต่อให้กินไปแล้วก็ต้องคายออกมา (2)
เมื่อภายในห้องหลงเหลือเพียงหลิวอันเซียงคนเดียวแล้ว นางจึงหยิบป้ายหยกสกุลหลิวขึ้นมาลูบไล้อย่างแผ่วเบา พลางครุ่นคิดบางอย่างในใจเงียบ ๆ
หลังจากที่นางหารือร่วมกับท่านพ่อเสร็จสิ้นแล้ว ไม่เพียงแต่บิดาจะมอบป้ายหยกคำสั่งที่กุมอำนาจของสกุลหลิวให้นางเท่านั้น แต่ท่านพ่อยังมอบองครักษ์เงาฝีมือดีที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างเข้มงวดให้ติดตามนางกลับมาด้วยจำนวนหนึ่ง
ท่ามกลางความเงียบสงบภายในห้องทำงาน หลิวอันเซียงขยับปลายนิ้วเคาะโต๊ะไม้เป็นจังหวะหนักแน่นเพื่อส่งสัญญาณเรียกขาน เพียงอึดใจเดียว อากาศเบื้องหน้าพลันสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนที่เงาร่างในอาภรณ์สีดำสนิทจะปรากฏกายขึ้น เขาคุกเข่าลงเบื้องหน้านางอย่างนอบน้อมและไร้สุ้มเสียง
หลิวอันเซียงที่เห็นเช่นนั้นก็ลอบพยักหน้าในใจด้วยความพึงพอใจยิ่ง
การที่องครักษ์ผู้นี้สามารถแฝงกายเข้ามาถึงใจกลางจวนสกุลฉู่ได้ โดยที่คนของเจ้าของบ้านไม่ระแคะระคาย ย่อมบ่งบอกถึงฝีมือที่เหนือชั้นและขีดความสามารถที่ร้ายกาจ
“พวกเจ้ามีกันกี่คน?”
“เรียนคุณหนู ท่านประมุขส่งพวกเราองครักษ์เงาสกุลหลิวมาทั้งสิ้นยี่สิบคน เพื่อคอยอารักขาและรับใช้คุณหนูขอรับ”
หลิวอันเซียงชะงักไปเล็กน้อย คิ้วเรียวงามเลิกขึ้นด้วยความประหลาดใจ นางไม่คิดว่าท่านพ่อจะใจถึง
