บทที่ 9 พ่อลูกพบหน้า (2)
หลิวม่อหรันหลุบตาลงเล็กน้อยพลางยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างเชื่องช้า ท่าทีสุขุมลุ่มลึกจนยากจะคาดเดาความนึกคิด
ขณะที่ความเงียบดำเนินไป หัวใจของหลิวอันเซียงก็เริ่มสั่นคลอนด้วยความกังวล แม้บิดาจะกล่าวว่าไม่ถือสาความหลัง ทว่าการขอให้บิดาก้าวเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ถือเป็นความเสี่ยงครั้งใหญ่ เพราะแม้สกุลหลิวจะมั่งคั่งล้นฟ้า แต่หาได้มีอำนาจในราชสำนักไม่ การจะงัดข้อกับขุนนางกรมยุติธรรมอย่างฉู่จิ้งหยวน ย่อมต้องคิดอ่านอย่างรอบคอบที่สุด
หลิวม่อหรันนิ่งเงียบอยู่นาน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับบุตรสาวอีกครั้ง ทว่าคราวนี้แววตาที่เคยโอบอ้อมอารีกลับแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมกดดันจนน่าเกรงขาม
“อันเซียง บอกพ่อมาตามตรงเถิดว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่”
คำถามนั้นทำให้หลิวอันเซียงใจสั่นสะท้าน นางรู้ได้ในทันทีว่าคราวนี้ไม่อาจกลบเกลื่อนหรือโกหกบิดาได้อีกต่อไป หญิงสาวนิ่งงันอยู่สักพักคล้ายกำลังชั่งใจบางอย่างอยู่ จนกระทั่งในที่สุดนางก็ตัดสินใจได้
หลิวอันเซียงงถอนหายใจออกมาแผ่วเบาเพื่อระบายความอัดอั้น ก่อนจะเอ่ยปากถามด้วยน้ำเสียงที่เลื่อนลอยคล้ายฝัน
“ท่านพ่อ…ท่านเชื่อในเรื่องอดีตชาติหรือไม่เจ้าคะ?”
หลิวม่อหรันยังคงมีสีหน้านิ่งสงบเช่นเดิม ทว่าแววตาของเขากลับสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าให้สัญญาณ “เจ้
