าพูดต่อสิ”
“ความจริงแล้ว ลูกเคยผ่านความตายมาแล้วครั้งหนึ่งเจ้าค่ะ”
หลิวอันเซียงหยุดเว้นวรรค สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความเจ็บปวดที่ตีตื้นขึ้นมาในอก นางไม่ได้สังเกตเห็นท่าทีที่ชะงักไปเล็กน้อยของบิดาแม้แต่น้อย ก่อนจะเริ่มบอกเล่าความจริงที่แสนอัปยศออกมา
“ในชาติก่อน ลูกถูกฉู่จิ้งหยวนร่วมมือกับบุตรทั้งสองของเขา วางแผนใส่ร้ายว่าลูกคบชู้สู่ชายจนชื่อเสียงป่นปี้ไม่เหลือชิ้นดี ลูกถูกบีบให้รับความผิดที่ไม่ได้ก่อ และสุดท้ายต้องจบชีวิตลงอย่างโดดเดี่ยวภายใต้ผ้าขาวผืนเดียว…”
“ในตอนนั้นเองที่ลูกได้รู้ว่าฉู่จิ้งหยวนไม่ใช่บุรุษผู้ทรงธรรมอย่างที่ใครเขาว่ากัน เขาเป็นเพียงปีศาจเห็นแก่ตัวที่โลภในทรัพย์สินและอำนาจของลูกเท่านั้น พอหมดประโยชน์ เขาก็พร้อมจะเขี่ยลูกทิ้ง ใช้ร่างลูกเป็นหินรองเท้าเพื่อเหยียบย่ำไปสู่เป้าหมาย”
นัยน์ตาหงส์วาวโรจน์ด้วยเพลิงแค้นเมื่อเอ่ยถึงจุดที่เจ็บปวดที่สุด “ไม่ใช่เพียงเขา…แม้แต่บุตรทั้งสองที่ลูกอุ้มท้องมาเกือบสิบเดือน พวกเขากลับเป็นหมาป่าเลี้ยงไม่เชื่องที่ร่วมมือกับบิดาวางแผนฆ่าลูกอย่างเลือดเย็น!”
“เมื่อลูกลืมตาขึ้นมาอีกครั้งจึงพบว่าตนเองย้อนกลับมาเมื่อสองปีก่อน คราวนี้ลูกไม่ยอมให้ซ้ำรอยเดิมเป็นแน่ ลูกจะเอาคืนพวกมันทุกคนให้สาสมกับสิ่งที่เคยพบเจอ! ทว่าเบื้องหลังของสก
