ุลฉู่ยังมีสกุลจ้าวคอยบงการ ลำพังเพียงกำลังของลูกย่อมยากจะรับมือไหว ลูกจึงอยากมาขอความช่วยเหลือจากท่านพ่อเจ้าค่ะ”
เมื่อได้บอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดออกไป หลิวอันเซียงพลันรู้สึกเบาสบายอย่างประหลาด ราวกับได้ยกหินก้อนมหึมาที่กดทับอยู่ภายในใจออกไปเสียที บ่าที่เคยหนักอึ้งเพราะแบกความลับไว้เพียงลำพังพลันผ่อนคลายลง นางเงยหน้าขึ้นมองบิดาด้วยใจที่เต้นระทึก เพราะไม่อาจคาดเดาได้ว่าเขาจะเชื่อคำพูดที่เหลือเชื่อเช่นนี้หรือไม่
ทว่าสิ่งที่ปรากฏแก่สายตากลับไม่ใช่ความเคลือบแคลงสงสัย แต่เป็นสีหน้าเย็นชาและเยียบเย็นดุจน้ำแข็งของหลิวม่อหรันอย่างที่นางไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต
ดวงตาของบิดาที่เคยอ่อนโยนดุจสายน้ำ บัดนี้กลับคมปลาบและมืดมนจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง ทำให้หลิวอันเซียงถึงกับตะลึงงันจนพูดไม่ออก
ทางด้านหลิวม่อหรันนั้น ในยามนี้ความรู้สึกในขั้วหัวใจของเขาเย็นเยียบจนถึงที่สุด
เขาเชื่อคำบอกเล่าที่เหลือเชื่อของบุตรสาวอย่างสนิทใจโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ยิ่งพยายามจินตนาการว่านางต้องเผชิญกับชะตากรรมที่น่าเวทนาเพียงลำพังอย่างโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่งเพียงใด หัวใจของคนเป็นพ่อก็พลันแหลกสลายจนไม่เหลือชิ้นดี
ในอดีตยามที่เขายอมปล่อยมือให้นางจากไปพร้อมกับฉู่จิ้งหยวน เขาเคยคาดการณ์ไว้เพียงว่า อย่างเลวร้ายที่สุด นางคง
