ถูกบุรุษผู้นั้นปอกลอกจนหมดเนื้อหมดตัวในสักวัน
ทว่าเขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่า ความเป็นจริงที่นางพบเจอจะโหดเหี้ยมอำมหิตเสียยิ่งกว่านั้น
ร่างของหลิวม่อหรันสั่นเทาเล็กน้อยด้วยโทสะที่ยากจะระงับ ความเงียบที่ปกคลุมห้องในยามนี้กลับกดดันเป็นอย่างยิ่ง กลิ่นอายสังหารที่แผ่ออกมาทำให้เถียนจื่อที่ยืนอยู่หน้าห้องยังต้องลอบกลืนน้ำลายด้วยความหวาดเกรง
“ท่านพ่อเจ้าคะ…”
เสียงเรียกที่สั่นเครือของบุตรสาวช่วยฉุดรั้งสติของเขากลับคืนมาในทันที สีหน้าที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งพลันแปรเปลี่ยนกลับมาเป็นสุขุมเรียบนิ่งดังเดิม ก่อนที่เขาจะจ้องมองแก้วตาดวงใจตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดอย่างท่วมท้น แล้วเอื้อมมือที่หยาบกร้านจากการผ่านโลกมามากไปกุมมือน้อย ๆ ของนางไว้แน่น
“อันเซียง พ่อขอโทษ หากวันนั้นพ่อรั้งเจ้าไว้ไม่ปล่อยให้เจ้าจากไป เจ้าคงไม่ต้องพบเจอเรื่องเลวร้ายเช่นนี้” น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความปวดร้าวที่สลักลึก
“พ่อหลงนึกว่าการให้เจ้าได้เผชิญโลกและเรียนรู้ความผิดพลาดด้วยตนเองจะทำให้เจ้าเติบโต แต่พ่อกลับลืมนึกไปว่าเดรัจฉานในคราบมนุษย์เหล่านั้นไม่มีวันรู้จักพอ ความเมตตาของพ่อในวันนั้น กลับกลายเป็นคมดาบที่ส่งไปสังหารเจ้าในวันหน้า…”
หลิวอันเซียงมองสบบิดาด้วยความซาบซึ้งใจอย่างที่สุด นางไ
