ม่คิดเลยว่าคำบอกเล่าที่ดูเพ้อเจ้อไร้หนทางพิสูจน์เช่นนี้ บิดาจะยอมเชื่ออย่างสนิทใจโดยไม่ตั้งข้อสงสัยแม้แต่น้อย ขอบตาของนางพลันร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครา ทว่าครั้งนี้นางกลับข่มกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้ทัน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ท่านพ่ออย่าได้โทษตัวเองไปเลยเจ้าค่ะ คราวนั้นท่านพ่อเตือนข้าแล้ว แต่เป็นข้าที่โง่เขลาไม่ฟังคำทัดทานเอง ข้าย่อมต้องรับผลของการตัดสินใจในครั้งนั้น แต่สวรรค์ยังเมตตาให้โอกาสข้าได้กลับมาแก้ไขมันอีกครั้ง”
หลิวม่อหรันยกจอกชาขึ้นจิบอย่างเชื่องช้า ท่วงท่าของเขาดูสุขุมนุ่มลึกทว่าแฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว
“พ่อจะช่วยเจ้าเอง เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องกังวลไป ไม่ว่าเจ้าต้องการสิ่งใด พ่อจะหามาให้เจ้าให้ได้”
“ขอบคุณท่านพ่อเจ้าค่ะ และข้าต้องขออภัยด้วยจริง ๆ ที่ต้องลากสกุลหลิวกลับมาเสี่ยงภัยอีกครั้ง”
หลิวม่อหรันวางจอกชาลงพลางเอ่ยปลอบเสียงนุ่ม “ไม่เป็นไรเลยอันเซียง อย่างไรเจ้าก็เป็นบุตรสาวของพ่อ และสกุลหลิวก็คือบ้านของเจ้าเสมอมา”
เขาหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนจะถามด้วยความห่วงใยจากก้นบึ้งของหัวใจ
“เจ้าอยากกลับมาอยู่สกุลหลิวหรือไม่? ที่นี่ต้อนรับเจ้าเสมอ หากอยู่ที่จวนสกุลฉู่แล้วไม่สบายใจ ก็กลับบ้านเราเถิดลูกรัก”
หลิวอันเซียงส่ายหน้าแผ่วเบา แววตาฉายความมุ่งมั่นที่ยากจะสั่นคลอน “ยังไม
