บทที่ 154 มิใช่เรื่องแปลกที่สายเลือดเดียวกัน
ลวี่หยางคลี่คลายต้นสายปลายเหตุได้กระจ่างชัดแล้ว
เพียงแต่มองจากมุมของเขา หากว่าระหว่างจ้าวยอดเขาปะสานฟ้ากับสตรีนามว่าหรั่วเซียงนั้นเกี่ยวข้องถึงบุตรธิดา ก็ใช่ว่าจะไม่มีทางแก้ที่ผ่อนปรน
เช่นสตรีนางนั้นจะไม่ต้องรอถึงสิ้นอายุขัย หากเลือกจบชีพเพื่อกลับชาติเกิดเสียแต่แรก แล้วใช้อาคมอาศัยบุตรธิดากระตุ้นร่างเกิดใหม่ให้ตื่นขึ้น จากนั้นจ้าวยอดเขาปะสานฟ้าจึงค่อยใช้อาคมผ่านบุตรธิดาเพื่อรับเคราะห์ภัยแทน ตอบสนองเป้าหมายสูงสุดของการใช้คนให้คุ้มค่า… เพียงแต่หากจะกระทำเช่นนั้น ทั้งสองฝ่ายจำต้องมีความไว้ใจต่อกันในระดับหนึ่ง
ข้อนี้ก็สะท้อนให้เห็นว่า ระหว่างสตรีหรั่วเซียงกับจ้าวยอดเขาปะสานฟ้านั้น เกรงว่าแท้จริงแล้วไม่อาจวางใจถึงขั้นมอบร่างวิญญาณให้อีกฝ่าย
แต่ก็สมควรแล้ว
นิกายศักดิ์สิทธิ์นั้นหรือ จะมีใครเชื่อใจกันจริง ทั้งส่วนใหญ่ล้วนถือไพ่ต่อกัน หรือไม่ก็มีผลประโยชน์ร่วมกันจึงตกลงใจร่วมมือได้
“…จุดประสงค์ของท่าน ข้ารู้เข้าใจถ่องแท้แล้ว”
คิดถึงตรงนี้ ลวี่หยางจึงเอ่ยขึ้นว่า “แต่เหตุใดข้าจึงต้องช่วยท่าน? จ้าวยอดเขาปะสานฟ้าฝึกปราณล้ำลึก มิใช่บุคคลที่เจ้ากับข้ารับมือไหว”
สตรีหรั่วเซียงกลับมิได้ตอบตรงประเด็น กลับตั้งคำถามดูเผินคล้ายไม่เกี่ยวข้องว่า
“เจ้ายังจำได้หรือไม่ ว่าเหตุใดนิกายศักดิ์สิทธิ์จึงมีสี่ยอดเขาภายใน?”
ลวี่หยางส่ายศีรษะ เขาก็สงสัยข้อนี้มานานแล้ว เพร
