วันนี้ที่เฉินไท่เหอมีบารมีถึงเพียงนี้ ล้วนด้วยตำแหน่งนี้มีอิทธิพลอย่างยิ่ง”
“ไม่ผิด ขอเพียงเจ้าฆ่าเขาได้”
สตรีหรั่วเซียงหลุบตาลงเล็กน้อย ก้าวเข้าหาลวี่หยาง เสียงนุ่มนวลว่า “ทุกสิ่งของยอดเขาปะสานฟ้าจะเป็นของเจ้า… แม้กระทั่งตัวข้าด้วย”
“โอ้?”
ลวี่หยางยืนอยู่ในที่สูง จ้องมองสตรีหรั่วเซียงที่เข้ามาใกล้ สายตาเลื่อนไปยังผิวเนียนขาวเหมือนหิมะ ดำดิ่งจากลำคอสู่เหวลึกเบื้องล่าง
ชั่วพริบตาต่อมา ลวี่หยางก็ส่ายศีรษะ “แม่นาง โปรดให้เกียรติตัวเองด้วย ข้ามิใช่ผู้ลุ่มหลงในสตรี”
รุ่งเช้าของวันถัดมา
ลวี่หยางยืนส่งสายตามองสตรีหรั่วเซียงจากไปอย่างเงียบงัน พร้อมกับตอบตกลงร่วมมือกับนางอย่างยินดี หาใช่เพราะสิ่งอื่นใด… หากแต่เพราะอยากฆ่าจ้าวยอดเขาปะสานฟ้าเพื่อล้างแค้นให้หายคั่งแค้น!
เพื่อการนี้ สตรีหรั่วเซียงก็ได้ยื่นแผนการของนางออกมาเช่นกัน
“เจ้าคนเฒ่านั้นคิดจะใช้ซิ่นอันกับซูเชี่ยนเพื่อผลัดเปลี่ยนรับเคราะห์ภัย… แต่ทางด้านซูเชี่ยนข้ามีวิธีทำให้เขาไม่อาจใช้นางผลัดเปลี่ยนรับเคราะห์ภัยได้ในยามข้ามด่าน”
แผนการที่ว่านี้ สอดคล้องกับลวี่หยางอย่างยิ่ง มิหนำซ้ำยังส่งเสริมกันอย่างน่าประหลาด
อย่างไรก็ดี สตรีหรั่วเซียงไม่ได้เปิดเผยเรื่องของเฉินซิ่นอันให้แก่เขา เพียงกล่าวว่าทางด้านซิ่นอัน นางจะเป็นฝ่ายจัดการเอง จากนั้นก็นำตัวเขาออกจากภูเขาหลัวเฟิงไป
ทว่าอีกเพียงไม่กี่วันถัดมา ภูเขาหลัวเฟิงก็มีแขกคนที่เจ็ดมาเยือน
ผู้มาเ
