บทที่ 8 ขอความช่วยเหลือ (1)
“แต่…แต่เพียงเรื่องแค่นี้ก็ไม่เห็นต้องรับนังนั่นเป็นบุตรีภรรยาเอกเลย! ยิ่งไม่เห็นต้องให้ย้ายไปอยู่เรือนเหมยฮวาร่วมกับท่านแม่ด้วย!” ฉู่ซือเยว่กัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจอย่างถึงที่สุด เล็บยาวจิกเข้าที่ฝ่ามือจนห้อเลือด
ฉู่หยางนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง นัยน์ตาคมวาวโรจน์ด้วยความสงสัยเช่นเดียวกัน ลึก ๆ ในใจเขาเองก็เคลือบแคลงไม่แพ้น้องสาว แม้เหตุผลเรื่องการปกป้องชื่อเสียงของสกุลฉู่และเพื่อตัวท่านพ่อจะดูสมเหตุสมผลไม่น้อย ทว่าการที่ท่านแม่ถึงกับให้ฉู่หลันย้ายเข้าไปอยู่ด้วยในเรือนส่วนตัวนั้น ดูจะใส่ใจและเมตตาเกินความจำเป็นไปมาก…
แต่นั่นก็เป็นสิ่งที่เขาไม่อาจหาคำตอบได้ในยามนี้ ฉู่หยางจึงเลือกที่จะเก็บงำความสงสัยไว้ภายในใจ แล้วเอ่ยเตือนน้องสาวด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“เจ้าอย่าไปมัวสนใจเรื่องเล็กน้อยนั้นเลย รู้เพียงว่าเรื่องนี้ท่านแม่ทำเพื่อปกป้องเราทุกคน หากเจ้ายังดึงดันที่จะไปคัดค้านท่านแม่ถึงเรือนเหมยฮวาในยามนี้ เกรงว่านอกจากจะไม่สำเร็จแล้ว เจ้าเองนั่นแหละที่จะถูกท่านแม่สั่งลงโทษหนักขึ้นไปอีก ในฐานะที่เป็นต้นเหตุของเรื่องวุ่นวายทั้งหมดนี้”
ฉู่ซือเยว่ได้สติขึ้นมาทันที เมื่อนึกถึงสายตาเฉยเมยของมารดาเมื่อวานนี้ ร่างกายของนางพลันเย็นเยียบไปชั่วขณะ นาง
