รู้ดีว่าแม้ท่านแม่จะรักและตามใจนางมากเพียงใด แต่ก็มีขอบเขตที่ข้ามไม่ได้
หากท่านแม่ล่วงรู้ความจริงทั้งหมดว่านางคือผู้อยู่เบื้องหลังการยักยอกเงินของฉู่หลัน เห็นทีครั้งนี้นางคงไม่ได้จบลงเพียงแค่การคุกเข่าเป็นแน่
“นังฉู่หลันช่างน่าชังนัก! เมื่อใดมันจะหายไปจากสายตาข้าเสียที!”
ฉู่ซือเยว่พ่นลมหายใจออกมาอย่างหัวเสีย พลางสะบัดหน้าหนีด้วยความหงุดหงิดที่ทำสิ่งใดไม่ได้ดั่งใจ
ฉู่หยางเห็นน้องสาวเริ่มสงบลงแล้ว เขาจึงเอ่ยปลอบทิ้งท้ายอีกครั้ง “ไม่ต้องรีบร้อนไปเยว่เอ๋อร์ แม้นางจะได้ชื่อว่าเป็นบุตรีภรรยาเอกในนาม แต่สุดท้ายสายเลือดในตัวนางก็ยังเป็นเพียงลูกอนุชั้นต่ำ ย่อมไม่อาจเทียบเคียงเจ้าได้ อย่ากังวลให้มากความไปเลย”
“ช่วงนี้พักรักษาตัวให้ดี แล้วหาโอกาสไปขอโทษท่านแม่เสีย เรื่องจะได้จบลงเพียงเท่านี้ ส่วนเรื่องอื่น พ่อและพี่จะจัดการเอง”
ฉู่ซือเยว่เม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะพยักหน้ายอมรับปากแต่โดยดี แม้ในใจจะยังเต็มไปด้วยเพลิงแค้นที่สุมอก และคำสาปแช่งที่พร่ำด่าฉู่หลันอยู่ทุกลมหายใจก็ตาม
