เรือนเหมยฮวา
ภายในห้องทำงานของเรือนเหมยฮวา หลิวอันเซียงนั่งนิ่งสงบอยู่เบื้องหลังโต๊ะไม้แกะสลัก นางกำลังจัดการเอกสารการค้าอย่างเชี่ยวชาญ ปลายพู่กันตวัดลงบนสมุดบัญชีอย่างมั่นคง แสงแดดรำไรทอดผ่านหน้าต่างลงบนตัวเลขมหาศาลที่นางกำลังตรวจตราอย่างถี่ถ้วน ทุกจังหวะการพลิกหน้ากระดาษเนิบช้า แต่กลับแฝงไว้ด้วยความกดดันไม่คลาย
ทันใดนั้นเอง เถียนจื่อก็ได้ก้าวเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้าของผู้เป็นนายอย่างนอบน้อม ก่อนจะรายงานสถานการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นในเรือนกุ้ยฮวา
“เรียนฮูหยิน หลังจากที่คุณหนูใหญ่ฟื้นคืนสติได้ไม่นาน เมื่อทราบข่าวเรื่องคุณหนูรอง นางก็อาละวาดยกใหญ่ถึงขั้นทำลายข้าวของในห้องจนหมดสิ้น ทว่าเพียงไม่นานคุณชายใหญ่ก็ไปถึง และสามารถกล่อมให้คุณหนูใหญ่สงบลงได้ในเวลาอันสั้นเจ้าค่ะ”
หลิวอันเซียงได้ยินดังนั้นก็เพียงแค่ยกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย ทว่านัยน์ตาหงส์ยังคงจับจ้องตัวเลขในสมุดบัญชีไม่วางตา แววตาของนางนิ่งสงบดั่งผิวน้ำที่ไร้ระลอกคลื่น
นางรู้อยู่แล้วว่าทันทีที่ฉู่ซือเยว่รับรู้เรื่องการรับฉู่หลันเป็นบุตรีในนาม อีกฝ่ายย่อมไม่มีวันยินยอมและต้องบุกมาอาละวาดใส่ตนเองอย่างแน่นอน ตามนิสัยที่ถูกตามใจจนเสียคน ทว่ากลับเป็นบุตรชายคนดีของนางที่ออกหน้าควบคุมสถานการณ์ได้ทันท่วงที ทำให้ฉู่ซือเยว่ไม่กล้าล่วงเกินนาง
หมากต
