านี้นับว่าฉู่หยางเดินได้ดีและเยือกเย็นนัก
ช่างน่าเสียดายยิ่ง…
หลิวอันเซียงรำพึงในใจอย่างเย็นชา หากฉู่หยางปล่อยให้น้องสาวบ้าคลั่งจนบุกมาอาละวาดถึงเรือนเหมยฮวา นางย่อมใช้โอกาสนี้สั่งสอนและลงโทษอีกฝ่ายให้หนักขึ้นอีกครา เพื่อถอดเขี้ยวเล็บของฉู่ซือเยว่ให้หมดสิ้น
ทว่าในเมื่อหมากถูกเปลี่ยน นางก็ไม่คิดจะวู่วามพังกระดานแต่อย่างใด เพราะถึงอย่างไรนางก็ยังคงมีเวลาอีกมาก ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนแหวกหญ้าให้งูตื่น โดยเฉพาะกับบุตรชายคนนี้ของนาง
เพราะฉู่หยางนั้นไม่เพียงแต่เฉลียวฉลาด แต่เขายังมีไหวพริบและเจ้าเล่ห์ลึกซึ้งยิ่งกว่าบิดาอย่างฉู่จิ้งหยวนเสียอีก
เขาคือหมาป่าที่สวมหนังแกะได้อย่างแนบเนียนที่สุดในจวนแห่งนี้นั่นเอง…
เพียงไม่นาน หลิวอันเซียงก็เลิกสนใจเรื่องของสองพี่น้องคู่นั้น ก่อนจะเอ่ยถามถึงเรื่องสำคัญที่นางสั่งการไว้
“แล้วเรื่องของหลันเอ๋อร์เล่า เป็นอย่างไรบ้าง?”
เถียนจื่อมีสีหน้าลำบากใจเล็กน้อยขณะรายงานต่อ “บ่าวสืบพบตัวข้ารับใช้ที่เป็นผู้สมรู้ร่วมคิดในการยักยอกเบี้ยหวัดทั้งหมดแล้วเจ้าค่ะ เพียงแต่…เมื่อจะสืบหาหลักฐานที่สาวไปถึงตัวตนที่แท้จริงของผู้บงการ กลับพบว่าหลักฐานทั้งหมดถูกทำลายลงอย่างรวดเร็ว แม้แต่บ่าวรับใช้คนสนิทที่รู้เห็นเหตุการณ์ในตอนนั้นก็ถูกขับไล่ออกจากจวนไปจนหมดสิ้นในช
