ั่วข้ามคืนเจ้าค่ะ”
หลิวอันเซียงแค่นเสียงหึออกมาคราหนึ่ง นางวางพู่กันในมือลงก่อนจะเอนกายพิงพนักเก้าอี้อย่างผ่อนคลาย นัยน์ตาหงส์ทอประกายลุ่มลึกยากจะคาดเดาความหมาย
เรื่องนี้ไม่ต้องให้ใครบอก นางก็เดาได้ไม่ยากว่าคงไม่พ้นเป็นฝีมือของฉู่จิ้งหยวนหรือฉู่หยาง
สองพ่อลูกคู่นั้นต่างรักและเอ็นดูฉู่ซือเยว่ปานแก้วตาดวงใจ ย่อมไม่ยอมให้มีมลทินหรือหลักฐานใดมามัดตัวนางจนถูกลงโทษได้อีกเป็นแน่
ช่างเป็นครอบครัวที่รักใคร่ปรองดองกันเสียจริง…
นางอยากจะรู้นักว่าความรักใคร่ปรองดองที่ฉาบไว้ด้วยผลประโยชน์นี้จะคงอยู่ได้สักกี่น้ำกันเชียว
หากวันหนึ่งพวกเขาต้องเลือกระหว่างความอยู่รอดของตนเองกับคนที่รักในครอบครัว อสรพิษสามพ่อลูกนี้จะเลือกสิ่งใดกัน
จะยังคงรักและปกป้องกันต่อไป หรือจะพร้อมใจกันทอดทิ้งใครบางคนอย่างเลือดเย็น เฉกเช่นที่พวกมันเคยทำกับนางเมื่อชาติก่อนหรือไม่…
หลิวอันเซียงหลุบตาลงเล็กน้อยเพื่อบดบังประกายตาที่วาวโรจน์ พลางเหยียดยิ้มเย็นออกมาที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ชวนให้คนมองรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ
“เห็นทีว่าคงถึงเวลาที่ต้องเปลี่ยนตัวบ่าวไพร่ในจวนทั้งหมดเสียแล้ว”
เถียนจื่อที่ติดตามผู้เป็นนายมานาน ย่อมเข้าใจในทันทีว่านายหญิงของตนหมายถึงสิ่งใด นางจึงก้มศีรษะลงรับคำอย่างนอบน้อมและหนักแน่น
“เจ้าค่ะฮูหยิน บ่
