ซ้ให้มากความ นางรู้ดีว่าจดหมายฉบับนี้สำคัญต่อฮูหยินเพียงใด ก่อนจะหมุนกายเดินออกจากห้องทำงานไปอย่างเงียบเชียบ ทิ้งให้หลิวอันเซียงจมอยู่กับความคิดเพียงลำพังภายในห้อง
เมื่อภายในห้องหลงเหลือเพียงตนคนเดียวแล้ว หลิวอันเซียงจึงก้มหน้าลงหลุบตามองลายมืออันแสนคุ้นเคยบนหน้ากระดาษอยู่นาน ปลายนิ้วเรียวลูบไล้ตัวอักษรเหล่านั้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย
โดยเฉพาะความคิดถึงจากก้นบึ้งของจิตใจ…
