งดงามล้ำค่าที่พวกนางไม่เคยกล้าแม้แต่จะใฝ่ฝันถึง
“คุณหนูดูสิเจ้าคะ อาภรณ์พวกนี้ช่างงดงามเหลือเกิน บ่าวไม่เคยเห็นอาภรณ์ที่งดงามถึงเพียงนี้มาก่อนเลย!”
อามู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้นพลางหยิบชุดสีเขียวอ่อน ปักด้วยลวดลายดอกเหมยสีขาวนวลมาทาบบนตัวคุณหนูของนางด้วยความตื่นเต้น
“ช่างงดงามนัก…”
ฉู่หลันก้มมองอาภรณ์ชุดนั้นอย่างเหม่อลอย ดวงตาพลันเปล่งประกายด้วยความชื่นชอบอย่างปิดไม่มิด อามู่ที่เห็นเช่นนั้นจึงลงมือช่วยผู้เป็นนายแต่งตัวในทันที
หลังจากผลัดเปลี่ยนอาภรณ์และได้รับการปรนนิบัติอย่างที่สตรีสูงศักดิ์ควรได้รับ อามู่ก็ช่วยเกล้าผมทรงเรียบง่ายแต่แฝงด้วยความสง่างามให้ฉู่หลัน พร้อมประดับปิ่นมุกเม็ดเล็กที่ดูรับกับดวงหน้า
เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น ฉู่หลันก็อดไม่ได้ที่จะจ้องมองภาพสะท้อนของตนเองในคันฉ่องทองเหลืองบานใหญ่
ภาพสตรีที่ปรากฏในคันฉ่องนั้นมีใบหน้าที่แม้จะดูซูบผอมไปบ้าง แต่กลับดูงดงามขึ้นจากเดิมอย่างน่าประหลาด ดวงตากลมโตเป็นประกายสดใสราวกับมีดวงดาวนับพันซ่อนอยู่ และอาภรณ์ที่งดงามก็ช่วยส่งเสริมให้นางดูมีสง่าราศีสมเป็นคุณหนูสกุลขุนนางอย่างเต็มตัว
ช่างแตกต่างจากเด็กสาวที่เคยสวมเสื้อผ้าเก่าซ่อมซ่อและเนื้อตัวมอมแมมในอดีตอย่างสิ้นเชิง
“งามมาก…งามเหลือเกินเจ้าค่ะคุณหนู” อามู่กล่าวชมจากใจจริงพลางปาดน้ำตาแห่งคว
