บทที่ 5 ทั้งหมดนี้ก็เพื่อสกุลฉู่ (2)
นางเหยียดยิ้มเย็นที่มุมปากเล็กน้อย แววตาคู่นั้นราวกับมองทะลุเข้าไปถึงหัวใจอันดำมืดที่เต็มไปด้วยความเห็นแก่ตัวของชายตรงหน้าก็ไม่ปาน
ฉู่จิ้งหยวนขมวดคิ้วแน่นจนเป็นปม ใบหน้าที่เคยเรียบนิ่งพลันบิดเบี้ยวด้วยโทสะทันควัน เมื่อถูกภรรยาที่เคยหัวอ่อนย้อนถามด้วยท่าทีท้าทายอำนาจเช่นนี้
เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาร่างกว้างใหญ่ของเขาพาดทับลงบนตัวสตรีร่างบางเบื้องหน้าอย่างกดดัน พลางจ้องเขม็งไปที่นางด้วยแววตาคาดคั้น
“อันเซียง! วันนี้เจ้าเป็นอะไรไปกันแน่! เหตุใดถ้อยคำที่ออกจากปากเจ้าจึงมีแต่ขวากหนามเช่นนี้!”
ท่ามกลางบรรยากาศที่หนักอึ้งที่ปกคลุมทั่วทั้งห้องโถงใหญ่ หลิวอันเซียงกลับยังคงนั่งนิ่งสงบราวกับผิวน้ำที่ไร้ระลอกคลื่น นางหาได้มีความหวาดหวั่นต่อท่าทีคุกคามหรืออารมณ์ขุ่นเคืองของบุรุษตรงหน้าไม่ นิ้วเรียวงามลูบไล้ขอบสมุดบัญชีอย่างเชื่องช้า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาด้วยแววตาที่เย็นชาจนน่าใจหาย
“หากท่านเห็นว่าการที่ข้าเข้มงวดกับนางเป็นเรื่องผิด และไม่พอใจในการกระทำของข้าถึงเพียงนั้น เช่นนั้นต่อจากนี้ไป ท่านก็จงรับหน้าที่สั่งสอนนางด้วยตนเองเถิด”
นางเว้นวรรคครู่หนึ่งพลางถอนหายใจออกมาแผ่วเบาด้วยความรำคาญใจ
“เพียงแค่การดูแลกิจการร้านค้าในมือและงานดูแลเรื่องในจวน