ข้าก็มีเรื่องให้ต้องแบกรับจนแทบไม่มีเวลาพักผ่อนอยู่แล้ว หากต้องมาพะว้าพะวังเรื่องความรู้สึกอันบอบบางของบุตรสาวที่ท่านประคบประหงมอีก ข้าเกรงว่าตนเองคงจะรับไม่ไหวเป็นแน่”
ฉู่จิ้งหยวนถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ตลอดเกือบยี่สิบปีที่ใช้ชีวิตร่วมกันมา หลิวอันเซียงไม่เคยแม้แต่จะแสดงท่าทีรำคาญใจ หรือต่อต้านเขาเช่นนี้แม้เพียงครึ่งคำมาก่อน ไม่ว่าเขาจะเอ่ยปากสิ่งใด นางย่อมพร้อมจะคล้อยตามและพยายามทำทุกอย่างให้เขาพึงพอใจมาเสมอ
ทว่าเหตุใดวันนี้…สตรีที่หัวอ่อนผู้นั้นกลับกลายเป็นปฏิปักษ์ต่อเขาได้อย่างหน้ามือเป็นหลังมือเช่นนี้กัน!
แม้ภายในใจจะเต็มไปด้วยโทสะที่คุกรุ่น ทว่าฉู่จิ้งหยวนก็ใช้เวลาเพียงชั่วอึดใจในการสงบสติอารมณ์ของตนเอาไว้ได้ ก่อนที่เขาจะเผยสีหน้าอ่อนลงจากเดิมพร้อมกับฝืนรอยยิ้มออกมา แล้วจึงเอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“เหตุใดเจ้าจึงกล่าวเช่นนี้เล่าอันเซียง ข้าเพียงแค่เป็นห่วงเจ้าก็เท่านั้น กลัวว่าความสัมพันธ์แม่ลูกระหว่างเจ้ากับเยว่เอ๋อร์จะมีรอยร้าวจนยากจะประสานให้เหมือนเดิมได้ก็เท่านั้นเอง พวกเราคนกันเองทั้งนั้น มีสิ่งใดก็ค่อย ๆ พูดจากันไม่ดีกว่าหรือ”
หลิวอันเซียงยกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย นางรู้ดีว่าคนตรงหน้ากำลังใช้ไม้อ่อน เพื่อดึงนางกลับไปเป็นหมากที่เชื่อฟังตัวเดิม
