ซึ่งในชาติก่อนเขาก็ใช้วิธีเช่นนี้เสมอ ทำให้นางหลงกลจนไม่ทันระแวดระวังงูพิษเช่นพวกเขาเลยสักนิด
“หากการที่มารดาสั่งสอนบุตรเพราะความปรารถนาดีจะทำให้เกิดรอยร้าวได้ เช่นนั้นก็คงเรียกได้เพียงคำเดียวว่า ‘อกตัญญู’ แล้วเจ้าค่ะ ท่านพี่เห็นด้วยกับข้าหรือไม่?”
คำว่า ‘อกตัญญู’ ราวกับค้อนหนักที่ทุบลงแสกหน้าของฉู่จิ้งหยวนจนเขาถึงกับสะอึกไปเล็กน้อย เดิมทีเขาตั้งใจจะมาทวงความยุติธรรมและกดดันให้นางยอมอ่อนข้อและไปขอโทษบุตรสาว ทว่ากลับไม่คิดเลยว่าหลิวอันเซียงจะเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนเช่นนี้
เขารู้ได้ทันทีว่า หากยังดึงดันโต้เถียงต่อไปด้วยอารมณ์ย่อมไม่เป็นผลดีต่อตัวเขาเองอย่างแน่นอน เนื่องจากเขายังไม่อาจแตกหักกับนางในเวลานี้ได้
ไม่ใช่เพราะความรักที่มีให้ ทว่าเพราะเรื่องเงินทองมหาศาลจากทรัพย์สินของนาง และการสนับสนุนตำแหน่งขุนนางของเขายังคงต้องพึ่งพาสตรีนางนี้คอยจัดการเบื้องหลังให้ทั้งหมด
ท้ายที่สุด ฉู่จิ้งหยวนก็ตัดสินใจถอยหนึ่งก้าว เขาแสร้งถอนหายใจยาวเหยียดเฮือกหนึ่งอย่างจนใจ
“เอาเถิด ในเมื่อเจ้าเหนื่อยล้าถึงเพียงนี้ ข้าก็คงไม่อาจตำหนิเจ้าได้อีก เจ้าทำตามที่เห็นว่าสมควรเถิด อย่างไรเจ้าก็เป็นมารดาของนาง ย่อมรู้ดีที่สุดว่าควรจะขัดเกลาบุตรสาวอย่างไร”
หลิวอันเซียงแค่นเสียงหึเย้ยหยันอยู
