บทที่ 6 หากเลี้ยงไม่เชื่อง ก็ไม่เลี้ยงมันแล้ว (2)
ตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมา นางช่างโง่งมจนน่าสมเพชนัก ควักเอาทรัพย์สินส่วนตัวเลี้ยงดูคนสกุลฉู่ไปจนเกือบหมดสิ้น
ทั้งสินเดิมมหาศาลที่นางนำติดตัวมาด้วยตอนตัดขาดความสัมพันธ์กับสกุลหลิว ทั้งกำไรจากกิจการร้านค้าและโรงเตี๊ยมในมือทุกแห่ง ทรัพย์สินทั้งหมดล้วนถูกนำมาจุนเจือและประดับประดาจวนแห่งนี้ประหนึ่งว่าเป็นเงินคลังของสกุลฉู่ก็ไม่ปาน
ร่างบางเงยหน้าขึ้นกวาดมองไปรอบห้อง นึกถึงข้าวของเครื่องใช้อันหรูหราที่ตั้งประดับอยู่ทุกซอกมุมของจวน และความเป็นอยู่ของสามพ่อลูกที่เสวยสุขบนกองเงินกองทองของนางช่วงที่ผ่านมา หลิวอันเซียงก็ได้แต่เค้นเสียงหัวเราะในลำคอออกมาอย่างเย็นชา เป็นเสียงหัวเราะที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยความสมเพชตัวเองในอดีต
กินของของนาง ใช้ของของนางจนพุงกางถึงเพียงนี้ แต่พวกมันกลับคิดวางแผนปลิดชีพนางอย่างโหดเหี้ยมได้ลงคอ…
แววตาของหลิวอันเซียงพลันวาวโรจน์ด้วยเพลิงแค้นทันที ในเมื่อพวกมันเป็นหมาป่าเลี้ยงไม่เชื่องที่คิดจะหันมาแว้งกัดเจ้าของ แล้วเหตุใดนางต้องควักเนื้อตัวเองเลี้ยงพวกมันต่อให้เสียเปล่าด้วยกัน!
หญิงสาวเอนกายพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีผ่อนคลายแต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว นางหยิบถ้วยชาที่เย็นชืดขึ้นมาจิบ พลางครุ่นคิดถึงหมากกระดานถัดไปอย่างเงี
