บทที่ 4 ใครดีมา นางดีตอบ (2)
เมื่อก้าวเข้าสู่เขตเรือนใหญ่ ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับทำให้ใบหน้าของฉู่ซือเยว่ยิ่งเขียวคล้ำมากกว่าเดิม เป็นภาพของหลิวอันเซียงผู้เป็นมารดาที่ปกติจะเคร่งครัดและไว้ตัว บัดนี้กลับมีสีหน้าอ่อนโยนอย่างที่นางไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก มือเรียวงามของมารดาคอยคีบอาหารเลิศรสใส่ถ้วยให้ฉู่หลันอย่างเอาใจใส่
ขณะที่ฉู่หลันเองก็ประคองถ้วยข้าวด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม แววตาเป็นประกายวาววับพลางเรียกขานมารดาของนางว่าท่านแม่อย่างสนิทสนมคำแล้วคำเล่า
“ท่านแม่เจ้าคะ อาหารจานนี้อร่อยยิ่งนักเจ้าค่ะ”
“หากอร่อย เช่นนั้นหลันเอ๋อร์ก็กินให้มากหน่อย เจ้าซูบผอมเกินไปแล้ว”
บทสนทนาที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นนั้นพลันทำให้ฉู่ซือเยว่ที่ยืนมองอยู่ตรงธรณีประตูถึงกับกำหมัดแน่น โทสะภายในใจได้ปะทุออกมาจนครอบงำสตินึกคิดไปจนหมดสิ้น นางก้าวพรวดเข้าไปกลางห้องโถงพร้อมกับแผดเสียงตวาดอย่างเกรี้ยวกราด
“ท่านแม่! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! เหตุใดนังลูกอนุชั้นต่ำผู้นี้ถึงได้มานั่งเสนอหน้าอยู่ที่นี่ได้!”
เมื่อได้ยินน้ำเสียงเกรี้ยวกราดของพี่สาวต่างมารดา ฉู่หลันที่เดิมมีความหวาดกลัวฝังรากลึกอยู่ในจิตใจมาตั้งแต่เยาว์วัยพลันสะดุ้งสุดตัว นางรีบก้มหน้าลงจนชิดอก ร่างกายสั่นเทาราวกับลูกนกก็ไม่ปาน ความทรงจำที่เคยถูกกลั่นแกล้
