งและดูหมิ่นถากถางในอดีตได้ผุดขึ้นมาอีกครั้ง จนนางแทบไม่กล้าหายใจ
หลิวอันเซียงค่อย ๆ ละสายตาจากฉู่หลัน แล้วปรายตามองบุตรสาวในไส้ของตนด้วยแววตาเย็นเยียบ
เพียงแค่ได้เห็นใบหน้าของบุตรสาวอกตัญญูผู้นี้อีกครั้ง เพลิงแค้นในใจที่เพิ่งสงบลงไปพลันปะทุขึ้นมาอีกครา
ภาพในชาติก่อนที่ฉู่ซือเยว่ใช้เท้าเหยียบลงบนอกของฉู่หลันอย่างเหี้ยมเกรียม และท่าทีเช็ดน้ำตาจอมปลอมขณะมองนางถูกแขวนคอยังคงติดตา บัดนี้หัวใจของนางไม่หลงเหลือเศษเสี้ยวของความรักฉันท์แม่ลูกให้แก่เด็กสาวตรงหน้าอีกต่อไปแล้ว
ทางด้านฉู่ซือเยว่ที่ถูกสายตาอันน่าขนลุกของมารดาจับจ้องอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ถึงกับผงะก้าวถอยหลังไปสองสามก้าวโดยไม่รู้ตัว นางรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงกระดูกอย่างน่าประหลาด
นี่ท่านแม่เป็นอะไรไปกัน…
ขณะเดียวกัน ทางด้านหลิวอันเซียงก็พยายามข่มความไม่พอใจเอาไว้ แล้วดึงสายตาของตนกลับ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“มารยาทที่สั่งสมมาโยนทิ้งไปไว้ที่ใดแล้วเล่า ที่ข้าเสียเงินทองจ้างอาจารย์มาสั่งสอนเจ้า ร่ำเรียนไปคงเสียเปล่าหมดแล้วสินะ”
ฉู่ซือเยว่เผยสีหน้าสับสนระคนตื่นตระหนกออกมาทันที วันนี้เหตุใดมารดาจึงเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนกัน ปกติท่านแม่มักจะรักและตามใจนางทุกอย่าง คอยเอาอกเอาใจและเข้าข้างนางเสมอ ไหนเลยจะมีท่
