บทที่ 4 ใครดีมา นางดีตอบ (1)
“ไม่ใช่นะเจ้าคะ!”
ฉู่หลันรีบเงยหน้าขึ้นเอ่ยแย้งทันควัน พร้อมทั้งพยายามจะดึงมือของตนเองกลับ แต่ถูกอีกฝ่ายจับไว้แน่นไม่ปล่อย
หลิวอันเซียงพยายามระงับอารมณ์กรุ่นโกรธในอกเอาไว้ ก่อนจะตบหลังมือของเด็กสาวเบา ๆ เพื่อเป็นการปลอบโยน แล้วจึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง
“หลันเอ๋อร์ บอกข้ามาตามตรงเถิดว่าเจ้าปักถุงหอมพวกนี้ไปเพื่อสิ่งใดกัน”
ฉู่หลันเม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด นางเหลือบมองกองถุงหอมด้วยสายตาละห้อย ก่อนจะอ้อมแอ้มตอบเสียงเบา “หลันเอ๋อร์เพียงปักไว้ เพื่อให้สาวใช้นำออกไปฝากขายแลกเงินเจ้าค่ะ…”
คำตอบนั้นทำให้หลิวอันเซียงขมวดคิ้วแน่นในทันที นัยน์ตาหงส์ฉายแววไม่เข้าใจ
“เงินที่ได้รับไปในแต่ละเดือนไม่เพียงพอหรือ เหตุใดคุณหนูเช่นเจ้าต้องลำบากปักของพวกนี้ขายเพื่อแลกเงินเพียงเล็กน้อยด้วยกัน”
เด็กสาวก้มหน้าต่ำจนชิดอก ร่างกายสั่นเทาคล้ายคนมีความผิดและไม่กล้าเอ่ยคำใดออกมาอีก
เมื่อเห็นเจ้านายตัวน้อยอ้ำอึ้ง สาวใช้คนสนิทที่หมอบอยู่บนพื้นจึงตัดสินใจรวบรวมความกล้าเอ่ยตอบแทนด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“เรียนฮูหยิน พวกบ่าวและคุณหนูรองไม่ได้รับเบี้ยหวัดรายเดือนมาสามเดือนเต็มแล้วเจ้าค่ะ เสบียงอาหารในครัวก็น้อยลงทุกที จนต้องช่วยกันปักถุงหอมออกไปขายเพื่อแลกเงินมา
