บทที่ 3 สวรรค์เมตตา (2)
ภายในห้องนอนกว้างขวางของเรือนเหมยฮวา กลิ่นกำยานหอมละมุนอบอวลไปทั่วทั้งห้องที่เงียบสงบ หลิวอันเซียงกำลังนอนทอดกายอยู่บนเตียงไม้แกะสลักหลังงาม ร่างของนางถูกห่มคลุมด้วยผ้าแพรไหมเนื้อดีที่บ่งบอกถึงฐานะอันสูงส่งและอำนาจวาสนาที่ใครต่างก็อิจฉา
ทว่าท่ามกลางความสงบเงียบนั้น คิ้วเรียวงามของนางกลับขมวดเข้าหากันแน่น ดวงหน้าผุดผ่องเริ่มปรากฏเม็ดเหงื่อผุดซึมตามไรผม ร่างกายภายใต้ผ้าแพรเริ่มสั่นเทาและกระสับกระส่ายไปมา ราวกับกำลังเผชิญกับฝันร้ายอันแสนยาวนาน
ภาพความอัปยศที่ถูกสามีและลูกในไส้ร่วมมือกันสังหารยังคงฉายชัดอยู่ในหัว บ่วงผ้าที่รัดรึงลำคอจนลมหายใจขาดห้วงกระตุ้นให้จิตวิญญาณของนางดิ้นรนทุรนทุราย
เฮือกกก!
เสียงสูดลมหายใจเข้าปอดอย่างรุนแรงดังขึ้น พร้อมกับร่างของหลิวอันเซียงที่สะดุ้งสุดตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างหวาดผวา นัยน์ตาหงส์เบิกกว้างฉายแววตื่นตระหนกสุดขีด มือบางยกขึ้นลูบคลำลำคอของตนเองตามสัญชาตญาณ ความรู้สึกเย็นเยียบและแรงรัดจากผ้าขาวในวินาทีสุดท้ายของชีวิตยังคงติดตรึงอย่างแจ่มชัด
ทว่าเมื่อนางกวาดสายตามองไปรอบกาย กลับพบเพียงห้องนอนที่คุ้นตา และแสงแดดรำไรยามเช้าที่ทอส่องทอดผ่านบานหน้าต่างเข้ามาอย่างอบอุ่น ประกอบกับเสียงนกร้องจากภายนอกที่ชวนให้จิตใจสงบ ช่างขัดกับภาพความตายในคืนมืดม