ิดที่นางเพิ่งพ้นผ่านมาสิ้นดี
นี่นาง…ยังไม่ตายอย่างนั้นหรือ?
หลิวอันเซียงลุกจากเตียงเดินตรงไปยังคันฉ่องทองเหลืองบานใหญ่อย่างรวดเร็ว ก่อนจะจ้องมองภาพเงาสะท้อนของตนด้วยความตกตะลึง
ซึ่งภาพที่ปรากฏคือตัวนางในวัยสามสิบสามปี ผู้มีใบหน้างดงามอิ่มเอิบเปี่ยมด้วยอำนาจและวาสนาของฮูหยินเอกที่รุ่งโรจน์ถึงขีดสุด หาใช่สตรีผู้มีใบหน้าซีดเซียวที่รอความตายผู้นั้นไม่
หลิวอันเซียวใช้เวลาเพียงชั่วครู่ในการทบทวนความทรงจำ ก่อนจะตระหนักได้ว่าตนเองได้ย้อนเวลากลับมาเมื่อสองปีก่อน!
นัยน์ตาหงส์สั่นระริกด้วยความตกใจ แล้วจึงแปรเปลี่ยนเป็นความยินดีอย่างล้นพ้นที่ได้รับโอกาสอีกครั้งจากสวรรค์ หัวใจของนางพลันเต้นระรัวจนแทบไม่เป็นจังหวะ
หญิงสาวไม่เสียเวลาคิดแม้แต่น้อยว่าเรื่องที่เกิดขึ้นอาจจะเป็นเพียงฝันร้ายตื่นหนึ่ง เพราะทุกอย่างมันช่างสมจริงเกินไปจนน่าใจหาย
ความเจ็บปวด ความทุกข์ทรมาน และความอัปยศที่นางได้ประสบพบเจอมานั้น นางยังคงจดจำพวกมันได้เป็นอย่างดี ทำให้หลิวอันเซียงเชื่อสนิทใจว่าทั้งหมดนี้ไม่ใช่ฝันร้าย แต่เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นในชาติก่อนต่างหาก
เป็นสวรรค์ที่มีตา…ให้โอกาสนางกลับมาลากคอพวกมันลงนรกด้วยตนเอง!
แววตาที่เคยเปี่ยมด้วยความเมตตาและอ่อนโยนของหลิวอันเซียง บัดนี้กลับนิ่งสงบจนน่าหวาดกลัว ร่างบางทรุดตัวลงน
