พวกเราจะได้จัดงานแต่งงานกันเสียที ข้าไม่อยากรอในฐานะคนนอกอีกต่อไปแล้ว” จ้าวซือฉีเอ่ยพร้อมรอยยิ้มบาง ก่อนจะหันไปทางฉู่หยางที่ยืนอยู่อีกด้าน
“หยางเอ๋อร์ หลังจากข้าแต่งเข้ามาแล้ว ข้าจะช่วยพูดกับท่านพ่อเรื่องความดีความชอบของเจ้า รับรองว่าตำแหน่งราชบุตรเขยของฝ่าบาทย่อมไม่หลุดลอยไปไหนแน่นอน”
ฉู่หยางที่เคยมีสีหน้าเย็นชาพลันเผยรอยยิ้มกว้างออกมาด้วยความยินดีทันที เขาประสานมือคารวะนางอย่างนอบน้อม
“ขอบคุณท่านแม่ขอรับ ต่อไปข้าคงต้องฝากฝังอนาคตไว้ในมือท่านแล้ว”
“ข้าด้วยนะเจ้าคะท่านแม่ ข้าเองก็อยากให้ท่านช่วยเรื่องซื่อจื่อจวนกั๋วกงด้วย” ฉู่ซือเยว่รีบเข้ามาประจบประแจงด้วยสีหน้าท่าทางออดอ้อน
หลิวอันเซียงมองดูภาพครอบครัวสุขสันต์ที่สร้างขึ้นบนกองเลือดและน้ำตาของนางด้วยหัวใจที่ร้อนรุ่มไปด้วยเพลิงแค้น นางพยายามจะกรีดร้องต่อความอยุติธรรมนี้ แต่กลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากแม้แต่ครึ่งคำ มีเพียงนัยน์ตาอาบเลือดที่เบิกกว้างด้วยความเคียดแค้นอย่างถึงที่สุด
ในขณะที่ลมหายใจสุดท้ายกำลังจะหลุดลอยไป ดวงตาทั้งสองข้างเริ่มพร่ามัว หลิวอันเซียงได้แต่สาปแช่งกลุ่มคนเบื้องหน้าอยู่ภายในใจอย่างเจ็บแค้น
หากฟ้ามีตา…
หากชาติหน้ามีจริง…
นางจะไม่ยอมเป็นคนที่โง่งมอีกต่อไป!
ทุกสิ่งที่นางเคยทุ่มเทให้ ทุกตำแหน่งที่พวกมันอย
