บทที่ 2 คนเป็นมารดาย่อมต้องเสียสละ (2)
หลิวอันเซียงนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น ราวกับว่านางเพิ่งได้ยินเรื่องน่าขบขันอย่างไรอย่างนั้น ก่อนที่นางจะจ้องมองสามีตรงหน้าด้วยแววตาดูแคลนอย่างไม่ปิดบัง
“ผิดเพราะเป็นข้าอย่างนั้นหรือ? พวกเจ้าลืมไปแล้วหรือว่าที่พวกเจ้ามีวันนี้ได้เพราะใคร! ข้ายอมแตกหักกับตระกูลหลิวอันมั่งคั่ง ขนเอาทรัพย์สินมหาศาลมาทุ่มเทสนับสนุนเจ้าจนได้ดี มีตำแหน่งใหญ่โตเช่นนี้! หากไม่มีข้า…เจ้าจะมีปัญญาไต่เต้ามาถึงจุดนี้หรือฉู่จิ้งหยวน!”
เมื่อได้ยินคำพูดทวงบุญคุณเหล่านั้น ใบหน้าของฉู่จิ้งหยวนพลันบิดเบี้ยวด้วยโทสะทันที เพราะเรื่องนี้เป็นปมด้อยในใจของเขามาเนิ่นนานหลายปี แม้ว่าทุกวันนี้เขาจะมีตำแหน่งใหญ่โตแล้ว แต่ก็ยังไม่พ้นถูกผู้คนนินทาลับหลังว่าเขาได้ดิบได้ดีเพราะภรรยา ทำให้เขาเก็บงำความไม่พอใจนี้มาโดยตลอด จนกระทั่งถูกหลิวอันเซียงพูดแทงใจดำเข้าในที่สุด
ฉู่จิ้งหยวนปรี่เข้าไปกระชากคอเสื้อของนางอย่างแรงจนใบหน้าแทบจะชิดกัน ก่อนจะเค้นเสียงลอดไรฟัน
“แล้วอย่างไร! เจ้าคิดว่าข้าต้องซาบซึ้งไปชั่วชีวิตรึ!”
“ข้าตอบแทนเจ้ากลับไปหมดสิ้นแล้วอันเซียง! ข้าให้เจ้าได้เสวยสุขในฐานะฮูหยินขุนนางขั้นสาม มีหน้ามีตาในสังคม ทั้ง ๆ ที่ชาติตระกูลของเจ้าเป็นเพียง
