บุตรีพ่อค้าสามัญชนชั้นต่ำเท่านั้น! เจ้ายังไม่สำนึกอีกหรือว่าข้ามีเมตตาต่อเจ้าเพียงใด!”
ฉู่จิ้งหยวนผลักร่างนางออกอย่างแรง ก่อนจะสะบัดชายแขนเสื้ออย่างไม่พอใจ ครั้นสงบสติอารมณ์ที่พลุ่งพล่านของตนได้แล้ว เขาจึงเอ่ยต่อด้วยสีหน้าเย็นชา
“ตอนนี้เจ้าช่วยสนับสนุนอะไรพวกเราไม่ได้แล้ว เป็นเพียงแค่ตัวถ่วงที่คอยขัดขวางความก้าวหน้าของข้าและลูกเท่านั้น! เจ้ารู้หรือไม่ว่าที่ผ่านมา ข้าต้องทนถูกพวกขุนนางในราชสำนักหัวเราะเยาะลับหลังเพียงใดที่มีภรรยาเป็นลูกพ่อค้าหน้าเลือด! แม้แต่หยางเอ๋อร์และเยว่เอ๋อร์เองก็ถูกผู้คนพากันดูหมิ่นว่ามีสายเลือดชั้นต่ำครึ่งหนึ่ง!”
ประโยคยาวเหยียดที่ฉู่จิ้งหยวนเอ่ยออกมานั้น ไม่ต่างจากค้อนหนักที่ทุบลงกลางใจของหลิวอันเซียงอย่างต่อเนื่อง นางมองดูสามีที่อยู่กินมาหลายสิบปีด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ
วันนี้เองที่นางเพิ่งได้รู้ว่าในสายตาของอีกฝ่าย นางกลับเป็นได้เพียงลูกพ่อค้าหน้าเลือดชั้นต่ำเท่านั้น
“ตัวถ่วงอย่างนั้นหรือ…”
หลิวอันเซียงพึมพำด้วยเสียงที่แผ่วเบา ก่อนที่นางจะเค้นเสียงหึในลำคอออกมาอย่างเย้ยหยัน ดวงหน้างามพลันเผยสีหน้าเย็นชาอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน นัยน์ตาหงส์จ้องมองฉู่จิ้งหยวนด้วยแววตาเย็นเยียบเป็นอย่างยิ่ง จนเจ้าตัวถึงกับผงะไปเล็กน้อย
“ในวันที่เจ้าไม่มีกิน ข้าคือลมหายใจขอ
