งเจ้า แต่ในวันที่เจ้าอิ่มหนำสำราญ ข้ากลับกลายเป็นตัวถ่วงเสียอย่างนั้น!”
“ฉู่จิ้งหยวน…หากไม่มีข้า วันนี้เจ้าก็เป็นได้แค่บัณฑิตจนตรอกที่ไม่มีแม้แต่เงินจะสอบเข้ารับราชการเสียด้วยซ้ำไป และต่อให้เจ้าสอบได้ เจ้าก็ไม่มีวันไต่เต้ามาถึงจุดนี้หรอก!”
กล่าวจบ หลิวอันเซียงก็เบือนสายตาไปทางบุตรทั้งสอง
“พวกเจ้าเองก็คิดว่าแม่เป็นตัวถ่วง เป็นปมด้อยในชีวิตเจ้าเหมือนที่พ่อของเจ้าคิดอย่างนั้นหรือ?”
ฉู่หยางไม่ได้หลบสายตาของมารดาแต่อย่างใด แววตาของเขายังคงนิ่งสงบเช่นเดิมไม่เปลี่ยน ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่ไร้ซึ่งความรู้สึกผิด
“ท่านแม่ ปมด้อยเพียงอย่างเดียวในชีวิตของข้าตอนนี้ คือการที่มีมารดาพื้นเพต้อยต่ำเป็นเพียงลูกพ่อค้าสามัญชนเช่นท่าน หากท่านรักข้าจริง และอยากเห็นข้ามีอนาคตที่รุ่งโรจน์ในราชสำนัก เช่นนั้นท่านก็ช่วยเสียสละเพื่อข้าอีกสักครั้งเถิดขอรับ”
หลังฉู่หยางกล่าวจบ ฉู่ซือเยว่ที่ยืนอยู่ด้านข้างจึงเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ท่านแม่เองก็รู้ว่าข้าชอบพออยู่กับซื่อจื่อจวนกั๋วกง แต่ทางนั้นกลับเอาแต่ดูแคลนว่าชาติกำเนิดของข้าไม่เหมาะสมที่จะเป็นฮูหยินเอก เพราะมีมารดาที่มีกลิ่นสาบของพวกพ่อค้าหน้าเลือดติดตัว เรื่องทั้งหมดนี้ล้วนเป็นความผิดของท่านคนเดียว! แต่ไหนแต่ไรมาท่านก็ยอมเสียสละเพื่อพวกเราได้
