มาโดยตลอด ครั้งนี้ท่านก็ช่วยเสียสละให้พวกเราอีกสักครั้งเถอะเจ้าค่ะ ถือว่าทำเพื่ออนาคตของลูก ๆ”
เพียงชั่วพริบตา หลิวอันเซียงจึงได้เห็นเนื้อแท้ของเดรัจฉานที่นางเฝ้าเลี้ยงดูมาเองกับมือในที่สุด ก่อนที่นางจะหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา เป็นเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความสมเพชและเวทนาในชะตาของตนเองเป็นอย่างยิ่ง
“ฮ่า ๆ ๆ”
“เสียสละเพื่ออนาคตของพวกเจ้าอย่างนั้นหรือ? พวกเจ้าช่างยอดเยี่ยมนัก! ต่อให้ข้าตายไปวันนี้ เลือดในกายของพวกเจ้าครึ่งหนึ่งก็ยังเป็นเลือดของข้า! ต่อให้ข้าตาย พวกเจ้าจะเปลี่ยนมารดาที่ให้กำเนิดพวกเจ้าได้หรืออย่างไร!”
“….”
ความเงียบงันอันน่าอึดอัดพลันปกคลุมห้องไปชั่วขณะ ไม่มีคำตอบใดหลุดออกมาจากปากของคนทั้งสาม มีเพียงสายตาเย็นชาและไร้เยื่อใยที่ส่งกลับมา
ในชั่วขณะนั้นเองที่หลิวอันเซียงพลันฉุกคิดบางอย่างขึ้นได้ การที่พวกเขารีบร้อนกำจัดนางทิ้งหลังจากได้จดหมายสำนึกผิด การที่บุตรทั้งสองกล้าพูดเรื่องเปลี่ยนมารดาออกมาอย่างไม่รู้สึกผิดชอบชั่วดีเช่นนี้
นั่นคงไม่ใช่ว่า…
“ข้าเข้าใจแล้ว”
หลิวอันเซียงเค้นเสียงลอดไรฟัน นัยน์ตาหงส์หรี่ลงเล็กน้อยพลางกวาดมองคนทั้งสามอย่างพินิจพิจารณา
“ที่พวกเจ้ารีบกำจัดข้า ไม่ใช่แค่เรื่องปมด้อยไร้สาระนั่นหรอก แต่เป็นเพราะฉู่จิ้งหยวนมีสตรีใหม่รอแทนที่ตำแหน
