่งฮูหยินอยู่แล้วใช่หรือไม่! และพวกเจ้า…พวกเจ้าก็ยอมรับมารดาใหม่คนนั้นแล้วด้วยเช่นกัน ถึงได้ร่วมมือกันสังหารแม่แท้ ๆ ของตัวเองเช่นนี้!”
ไม่มีคำปฏิเสธใดตอบกลับมา มีเพียงการหลบสายตาที่แสดงถึงการยอมรับกลาย ๆ ของฉู่หยางและฉู่ซือเยว่
ทันใดนั้นเอง หัวใจของหลิวอันเซียงพลันแตกสลายไม่เป็นชิ้นดี ก่อนที่ในที่สุด ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศหักหลังเหล่านั้นก็ได้แปรเปลี่ยนเป็นความแค้นที่สลักลึกลงไปในจิตวิญญาณแทน
“พวกเจ้ามันไม่ใช่คน! พวกเจ้ามันเป็นยิ่งกว่าเดรัจฉาน!”
หลิวอันเซียงตวาดใส่เสียงดังลั่น เพลิงแค้นในใจพลันลุกโชนจนแทบแผดเผาใจนางให้มอดไหม้เป็นเถ้าถ่าน
ทั้ง ๆ ที่นางทุ่มเทดูแลพวกเขาอย่างสุดแรงใจแรงกาย ยอมไขว่คว้าทุกอย่าง สรรหาแต่สิ่งของดี ๆ มาประเคนให้คนทั้งสามเองกับมือ ทว่าทุกสิ่งกลับกลายเป็นการเลี้ยงหมาป่าตาขาวไปเสียได้
“พวกเจ้าต้องไม่ตายดี! พวกเจ้าต้องทุกข์ทรมานยิ่งกว่าข้า! พวกเจ้า…”
“ลงมือ!”
น้ำเสียงเฉียบขาดของฉู่จิ้งหยวนดังก้องไปทั่วเรือนพัก เขาไม่คิดจะปล่อยเวลาให้ล่วงเลยไปนานกว่านี้อีกแล้ว อีกทั้งยิ่งไม่อยากจะทนฟังถ้อยคำด่าทอของสตรีเบื้องหน้าอีก
บ่าวชายสองคนกระชากผ้าขาวเตรียมจะรัดคอของหลิวอันเซียง ทว่าในช่วงเวลาแห่งความเป็นความตายนั้นเอง เสียงฝีเท้าเร่งรีบสายหนึ่งก็ดังแว่ว
