เมื่อเห็นเจียงตั่วจ้องมองอย่างหนักใจ หมิงจูจึงกระโดดเข้ามากอดเขาอย่างหมีน้อย
ความคิดของเจียงตั่วถูกขัดจังหวะ เขายื่นมือออกไปรับเธอเข้ามากอดตามสัญชาตญาณ
หมิงจูหอมแก้มเขาฟอดใหญ่อย่างรวดเร็ว “คุณคิดอะไรอยู่คะ ฉันสังเกตว่าคุณชอบมองฉันแล้วเหม่อลอยตลอดเลย คุณกำลังหลงใหลในความงามของฉันอยู่งั้นเหรอ?”
เจียงตั่วที่เคยชินกับการถูกหอมแก้มแล้ว สีหน้ายังสงบนิ่ง “เปล่า แค่รู้สึกว่าเรื่องที่เธอพูดมีเหตุผลมาก ช่วงสองสามวันจากนี้ฉันจะไปที่ตัวเมืองทุกวัน ถึงตอนนั้นฉันจะไปคุยกับหลิวเฉิงไฉให้”
หมิงจูยิ้มตาหยี “อย่างนั้นก็ต้องรบกวนผู้กองเจียงของฉันแล้วล่ะค่ะ”
เจียงตั่วจะโน้มตัวเพื่อวางเธอลง แต่หมิงจูกลับเอาขาไขว้รอบเอวเขาไว้ไม่ยอมขยับ แล้วเขย่าเขาเบาๆ ออดอ้อนว่า “โธ่ แค่ไม่กี่ก้าว คุณก็อุ้มฉันเข้าห้องก่อนสิ ฉันไม่อยากเดิน”
ขณะหมิงจูพูดก็รู้สึก ‘สะอิดสะเอียน’ ตัวเองในใจ
แต่เจียงตั่วกลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอพูดอะไรเขาก็ฟังหมด หรือว่าผู้ชายทุกคนชอบผู้หญิงที่ออดอ้อนจริงๆ?
บ่ายวันถัดมา เจียงตั่วกลับมาจากตัวเมืองพร้อมกับข่าวดี
เวลาผ่านไปไม่กี่วัน ชื่อเสียงของเต้าหู้ไท่สุ้ยก็แพร่กระจายไปทั่วตัวเมือง ผู้ที่เคยชิมแล้วต่างรู้ดีว่าของสิ่งนี้มีประโยชน์เพียงใด ส่วนผู้ที่ไม่เคยชิมก็อยากลองลิ้มรสชาต
