หมิงจูเตรียมอาหารไว้ที่บ้าน เธอนั่งรอจนกระทั่งหมิงชุนนีเด็ดใบหม่อนไปเลี้ยงหนอนไหมเรียบร้อยแล้ว ก็ยังไม่เห็นเจียงตั่วพาเฉียวปินกลับมากินข้าว
เมื่อเห็นพระจันทร์ลอยขึ้นสู่ยอดหลิว หมิงจูรู้สึกไม่สบายใจเลย จึงบอกให้ป้ากินข้าวไปก่อน ส่วนเธอจะไปที่บ้านของพี่ที่ทำงานร่วมกับเจียงตั่วเพื่อสอบถามสถานการณ์
ผลคือเมื่อสอบถามก็รู้ความว่า เจียงตั่วและเฉียวปินออกไปตั้งแต่ก่อนได้เวลาเลิกงาน
เนื่องจากพวกเขาเป็นหน่วยทหารอาสา จึงไม่จำเป็นต้องบอกใครว่าจะไปไหน ด้วยเหตุนี้ คนที่อยู่รอบคันนาจึงไม่รู้ว่าทั้งสองคนไปที่ไหน
หมิงจูกล่าวขอบคุณแล้วเดินกลับบ้าน คิดในใจว่าเจียงตั่วเป็นคนมีเหตุผล คงมีเรื่องด่วนจริงๆ จึงกลับมาบอกเธอไม่ได้
เธอเลือกที่จะวางใจลงชั่วคราว ทิ้งอาหารมื้อเย็นไว้ให้ทั้งสองคน แล้วกินข้าวเย็นกับป้า
ตอนกลางคืน เธอออกมานั่งรับลมเย็นที่หน้าประตู รอจนถึงห้าทุ่ม
ปกติเวลานี้ เจียงตั่วควรจะกลับมาได้แล้ว
แต่คืนนี้ มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวพัดกิ่งหลิวเสียดสีกัน และเสียงแมลงในร่องน้ำข้างถนนที่ร้องขับขานยามค่ำคืนในฤดูร้อนเท่านั้นที่อยู่เป็นเพื่อนเธอ
เมื่อก่อนเธอชอบฟังเสียงธรรมชาติ แต่คืนนี้เธอกลับยิ่งฟังยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ…
เธอเข้าบ้านหลังเที่ยงคืน หลับตาไม่ลงจนกระทั่งฟ้าสางจึงหลับไปในที่สุด
และห
