ลังจากนั้นอีกสองวัน เจียงตั่วและเฉียวปินก็ยังไม่มาปรากฏตัวให้เห็น
ชาวบ้านในหมู่บ้านก็สังเกตเห็นเรื่องนี้ และเริ่มซุบซิบนินทากันลับหลัง
แน่นอนว่าคำพูดเหล่านี้ไม่ได้เข้าหูหมิงจู และเธอก็ไม่รู้เรื่องด้วย
พอตอนเที่ยง หมิงชุนนีกินข้าวเสร็จก็ไปซักผ้าที่ริมแม่น้ำ หมิงจูกำลังจะเก็บโต๊ะ เธอก็เห็นหมิงเสี่ยวเจี๋ยเดินมาหยุดที่หน้าประตู ยิ้มยินดีปรีดาผ่านรั้วบ้านเตี้ยๆ ที่อยู่ไม่ไกล
“โอ๊ะ สามีเธอหายไปสองวันแล้ว แต่ยังมีอารมณ์กินข้าวอยู่อีกเหรอ”
“ไม่ใช่เรื่องของเธอ วันนี้อย่ามายุ่งกับฉัน ฉันไม่อยากทะเลาะด้วย ไปให้พ้น!”
“แกคงรู้อยู่แล้วว่าเจียงตั่วกำลังจะย้ายไปที่อื่น เลยอารมณ์ไม่ดีใช่ไหม”
หมิงจูเงยหน้าขึ้น สายตาเย็นชาลง “เธอว่าอะไรนะ?”
“ไอหยา เขาคงไม่ได้บอกเลยสินะ” หมิงเสี่ยวเจี๋ยยืดอกทำท่าภูมิใจราวกับรู้ทุกเรื่องดี “พ่อของฉันเห็นว่าเจียงตั่วกับเฉียวปินหายไปสองวัน เลยไปสอบถามจากในเขตตลาดมาแล้ว เจียงตั่วกับเฉียวปินถูกส่งตัวมาช่วยหมู่บ้านเสี่ยวจิ่งเป็นการชั่วคราว และพวกเขาน่าจะถูกย้ายกลับไปแล้ว”
เธอยิ้มอย่างยินดีขณะเดินมาหยุดตรงหน้าหมิงจูแล้วพูดต่อ “พวกเขาแค่มาพักชั่วคราวที่นี่ไม่กี่วัน เพื่อที่จะได้นอนกับผู้หญิงก็เลยยอมแต่งงาน พอจะไปก็ไม่บอกลาด้วยซ้ำ ไม่คิดจะอยู่กับแกนานๆ
