หรอก แกนี่ก็น่าขำชะมัด คิดว่าตัวเองเจอสมบัติล้ำค่านักหนา ที่ไหนได้…”
หมิงเสี่ยวเจี๋ยกำลังพูดอย่างได้ใจ แต่หมิงจูไม่อยากฟังเสียงหนวกหูอีกต่อไปแล้ว
เธอจึงคว้าถ้วยซุปผักบนโต๊ะขึ้นสาดใส่หมิงเสี่ยวเจี๋ยทันที
หมิงเสี่ยวเจี๋ยกรีดร้อง เธอก้มมองชุดกระโปรงใหม่ที่จงใจใส่มาเพื่อกวนประสาทหมิงจู แล้วกระทืบเท้าด่าว่า “หมิงจู! แกเป็นบ้าไปแล้วเหรอ? กระโปรงตัวนี้ฉันเพิ่งซื้อมา แกต้องชดใช้ให้ฉัน!”
“ชดใช้ให้พ่อเธอสิ ฉันสาดซุปผักในบ้านตัวเอง ใครใช้ให้เธอทะเล่อทะล่ามาชนเองล่ะ?”
หมิงเสี่ยวเจี๋ยโกรธจัด กระโปรงตัวนี้เธอเพิ่งใส่แค่ครั้งเดียว เธอเดินเข้าไปพร้อมกับยกมือหมายจะตบหน้า แต่หมิงจูคว้าข้อมือเธอไว้แน่น ดึงเข้ามาใกล้แล้วตบคืนไปหนึ่งฉาด ก่อนจะผลักเธอล้มลงกับพื้น
หมิงจูมองด้วยแววตาอาฆาต ก้าวเข้าไปถามว่า “จะไปหรือไม่ไป? ถ้าไม่ไป วันนี้ฉันจะจัดการเธอให้เดี้ยงอยู่ตรงนี้แหละ!”
หมิงเสี่ยวเจี๋ยกัดฟัน เมื่อรู้ว่าตนสู้หมิงจูไม่ได้ เธอก็ลุกขึ้นปัดซุปผักที่เปื้อนตัวแล้วเดินออกไป ไม่ลืมที่จะสาปแช่ง “นังผู้หญิงร้ายกาจ ไม่แปลกใจเลยที่สามีจะทิ้ง แกสมควรแล้วที่จะต้องเป็นหม้ายไปตลอดชีวิต!”
เมื่อหมิงเสี่ยวเจี๋ยจากไปไกล ใบหน้าของหมิงจูก็ยิ่งเย็นชาลง
เจียงตั่วไม่ใช่คนไร้ความรับผิดชอบอย่
