างที่หมิงเสี่ยวเจี๋ยพูด เขาเป็นคนมีระเบียบวินัยและรู้จักคิด เขาจะไม่หายไปโดยไม่มีเหตุผล ต้องมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นแน่
แต่เธอไม่รู้ว่าเขาไปที่ไหน ไม่รู้ว่าบ้านเกิดของเขาตั้งอยู่ที่ไหน และไม่สามารถสืบหาจนรู้ได้เลย
ตลอดสองชาติที่ผ่านมา นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกเป็นห่วงใครสักคนมากขนาดนี้ ความรู้สึกแบบนี้ช่างทรมานเหลือเกิน
หมิงจูตัดสินใจว่าจะรออีกครึ่งวัน ถ้าพรุ่งนี้เจียงตั่วยังไม่กลับมา เธอจะถือทะเบียนสมรสเข้าไปในตัวเมือง… เพื่อตามหาเขา!
ตอนเย็น เธอเรียกหมิงต้าเฉิงและเจียงชุ่ยหลันมาที่บ้าน ให้ทั้งสองคนนำน้ำไท่สุ้ยกลับไปหลายถัง ช่วงนี้เธอยุ่งมาก จึงให้เจียงชุ่ยหลันช่วยดูแลกิจการเต้าหู้และแจกจ่ายน้ำให้ครอบครัวอื่นด้วย
เจียงชุ่ยหลันตอบตกลงอย่างเต็มใจ และยังปลอบใจหมิงจูด้วย
หมิงจูส่งทั้งสองคนกลับไปแล้วก็ปิดประตูแต่หัววัน ตั้งใจจะพักผ่อนให้เต็มที่ในคืนนี้ เพื่อที่พรุ่งนี้จะได้ไปออกตามหาคน
แต่ทันทีที่เธอล้มตัวนอน หูก็ได้ยินเสียงคำรามของรถจักรยานยนต์ดังมาจากหน้าประตู ซึ่งไม่เข้ากับยุคสมัยนี้เลย
หมิงจูรีบลุกขึ้นจากเตียงอุ่น เดินเร็วๆ ออกจากห้องมายังลานบ้าน
นอกประตู เฉียวปินรีบวิ่งเข้ามาแล้ว เขาร้องเรียกหมิงจูทันทีที่เห็นเธอ “พี่สะใภ้ เกิดเรื่องกับหัวหน้าแล้ว! พี่ต้องเก
