ก่อนที่โจวชางหมิงจะทันได้พูด คุณหมอของโรงพยาบาลประจำอำเภอก็รีบห้ามทันที “เหลวไหล! นี่เป็นการผ่าตัดสมองนะ ไม่ใช่การเล่นขายของแบบเด็กๆ เธอเป็นคนนอกจะเข้าไปทำไม? ตั้งใจจะก่อกวนหรือไง?”
หมิงจูอธิบาย “ฉันกำลังเรียนวิชาแพทย์กับอาจารย์โจวค่ะ ฉันมีสิทธิ์…”
“มีสิทธิ์อะไรกัน! ฉันที่เป็นหมอมาเก้าปีแล้วยังไม่กล้าผ่าตัดแบบนี้เลย เธอเป็นแค่ภรรยาตัวเล็กๆ ของคนเจ็บ จะไปทำอะไรได้?”
เวลาเป็นสิ่งมีค่า หมิงจูไม่ต้องการโต้เถียงกับอีกฝ่าย จึงหันไปหาโจวชางหมิง “อาจารย์คะ หนูรับรองว่าจะไม่ก่อกวนค่ะ พาหนูเข้าไปด้วยนะคะ”
โจวชางหมิงไม่ใช่คนไร้เหตุผล ความรู้ทางการแพทย์ที่หมิงจูเคยถามเขานั้นเหนือกว่าหมอผู้มีประสบการณ์หลายคนเสียอีก
เมื่อมองเข้าไปในแววตาแน่วแน่ของหมิงจูขณะนี้ โจวชางหมิงก็นึกถึงการผ่าตัดที่คอยตามหลอกหลอนมาทั้งชีวิต จึงพยักหน้า และพูดกับคุณหมอของโรงพยาบาลประจำอำเภอว่า “นี่คือลูกศิษย์ที่เรียนแพทย์กับผม ให้เธอเข้ามาในห้องผ่าตัดด้วยกันเถอะ”
เมื่อเห็นดังนั้น คุณหมอก็ถามว่า “ผู้อำนวยการโจว ถ้าอย่างนั้นผมขอเข้าไปด้วยได้ไหมครับ?”
โจวชางหมิงเป็นคนที่มีชื่อเสียงมากในวงการแพทย์ หากได้รับคำชื่นชมจากเขาและได้จดหมายแนะนำ สักวันหนึ่งตนเองก็อาจจะได้ออกจากตัวอำเภอ และเข้าไปเมืองใ
