กำลังเยาะเย้ยอยู่งั้นหรือ? แกมีสิทธิ์อะไรมาเยาะเย้ยฉัน?”
เดิมทีหมิงจูไม่ได้คิดจะลดตัวลงมาใส่ใจผู้หญิงคนนี้ แต่เมื่ออีกฝ่ายมาหาเรื่องไม่เข้าท่า แถมยังชี้หน้าเธออย่างหยาบคายเช่นนี้ คงโทษว่าเธอตอบโต้แรงไม่ได้แล้ว!
เธอไม่ตอบหมิงเยี่ยน แต่กลับหันไปมองคนโง่ที่อยู่ข้างหลัง “นี่ เจ้าโง่ ภรรยาของนายอยากจะนอนกับนายแล้วนะ”
คนโง่ได้ยินดังนั้น เขาก็โยนหญ้าในมือทิ้งทันที แล้วรีบปลดกางเกงเพื่อจะกระโดดเข้าหาหมิงเยี่ยน…
หมิงเยี่ยนตกใจมาก ตวาดใส่สามีว่า “แกไปให้พ้น!”
คนโง่ยิ้มยิงฟัน “เมียนอน ป๊าบป๊าบ”
ใบหน้าของหมิงเยี่ยนดำคล้ำ เธอผลักคนโง่ แต่ถึงอีกฝ่ายจะโง่เพียงใด เขาก็ยังเป็นผู้ชายที่มีแรงมากกว่า เขาดึงหมิงเยี่ยนล้มลงบนหญ้านุ่มๆ ข้างถนน แล้วพยายามจะถอดกางเกงของหมิงเยี่ยน
หมิงเยี่ยนทั้งผลักและดันคนโง่ออกไป พร้อมกับมองหมิงจูด้วยสายตาที่เจ็บแค้น
หมิงจูเลิกคิ้วยิ้ม แล้วชี้ไปที่หน้าตัวเอง “เห็นชัดเจนหรือยัง? นี่แหละคือสายตาที่เยาะเย้ย คราวหน้าอย่าทำตัวว่างแล้วหาเรื่องไม่เข้าท่า เห็นฉันแล้วก็หุบปากไปซะ หรือไม่ก็เดินอ้อมไป!”
พูดจบ เธอก็ไม่ชายตาแลอีกฝ่าย แล้วหันหลังเดินจากไป
หมิงเยี่ยนกัดฟัน ทั้งผลักคนโง่ออกไป และหันไปมองตามแผ่นหลังของหมิงจู… เธอคิดถึงเรื่องที่แม่บอกว่าหมิงจูเ
