ยังไม่ทันเที่ยง เจียงตั่วก็กลับมาจากงาน เขาเพียงแค่ทานอาหารไปไม่กี่คำ แล้วก็ปั่นจักรยานเข้าตัวเมือง
หมิงจูมองส่งเจียงตั่วจากไป ยิ่งเกิดความสงสัยในใจ หลายวันที่ผ่านมา เขาทำตัวลึกลับเช่นนี้ ตกลงกำลังทำอะไรอยู่กันแน่?
เมื่อคิดว่าคนเงียบขรึมมีเรื่องลับที่พูดไม่ได้อยู่แน่ๆ เธอก็เลิกคิด ในเมื่อเป็นความลับ เธอก็ไม่ควรรู้ จึงกลับเข้าบ้านไปงีบหลับ
หมิงจูเดินเข้าไปในลานบ้าน เห็นคุณป้ากำลังทานอาหารกลางวัน เธอก็คิดว่า… ‘มันดูจืดชืดไปหน่อย อยากกินเนื้อ!’
เธอเหลือบตามองเล็กน้อย แล้วเข้าไปในบ้านเพื่อเก็บผ้าปูที่นอนและปลอกหมอนของทั้งสองห้องใส่ตะกร้าขึ้นมาสะพายหลัง “คุณป้า หนูจะไปซักผ้า ป้าเก็บของเสร็จแล้วนอนพักก่อนค่อยไปทำงานต่อนะคะ”
หมิงชุนนีลุกขึ้นทันที และเดินตามไปพร้อมกับพูดอย่างกระตือรือร้น “ฉันไปซักเอง”
“ไม่ต้องหรอกค่ะ หนูไม่ได้แค่ซักผ้า แต่อยากไปจับปลาด้วย ป้าไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ”
เธอพูดแล้วก็วิ่งออกไปอย่างเร็ว ตรงไปยังที่พักของเฉียวปินที่อยู่ข้างๆ ที่พักบัณฑิต จากนั้นตะโกนเรียกอยู่หน้าประตู “ผู้กองเฉียว”
เฉียวปินเพิ่งทานข้าวเสร็จ แล้วก็เพิ่งนั่งลง เขาได้ยินเสียงหมิงจู จึงรีบออกมาทันที
“พี่สะใภ้ คุณมาที่นี่ทำไม มีอะไรหรือเปล่า?”
“ฉันจะไปซักผ้าที่แม่น้ำ แล้วก็จับปลาด้วย ครั้
