แต่ยังพิงร่างแนบชิดเจียงตั่วอยู่ครึ่งตัว มองเฉียวปินแล้วพูดว่า “ในสถานการณ์แบบนี้ คุณทำตัวเหมือนอากาศธาตุไปเลยค่ะ”
เฉียวปินพูดอะไรไม่ออก อากาศธาตุก้อนมหึมาอย่างเขานี่ลำบากจริงๆ
ถ้าไม่ใช่เพราะอยากกินปลา คงเผ่นหนีไปแล้ว!
เมื่อนึกถึงปลา เฉียวปินก็พูดอย่างตื่นเต้นทันที “อ้อ หัวหน้าครับ บ่ายนี้ผมกับพี่สะใภ้ทำเรื่องใหญ่สำเร็จด้วยครับ”
เขาพูดพลางเดินไปที่กำแพง ชี้ไปที่ถังใบใหญ่…
“ดูสิครับ ผมกับพี่สะใภ้ไปจับปลามาด้วย พี่สะใภ้นี่เก่งจริงๆ ดึงดูดปลามาได้เยอะแยะเลย แล้วพวกเราก็…”
เฉียวปินยังจมอยู่ในความสุขจากการจับปลาเมื่อบ่าย ยิ่งพูดก็ยิ่งตื่นเต้น ไม่ได้สังเกตเลยว่าสีหน้าของหัวหน้าได้เปลี่ยนไปแล้ว
“พวกนายไปกันสองคนเหรอ?”
เฉียวปินพยักหน้า “ใช่ครับ พวกเราสองคนเก่งมากเลยใช่ไหม”
หมิงจู “…”
คุณพี่คะ ทำตัวเหมือนอากาศธาตุไปดีๆ ไม่ชอบหรือไงนะ ต้องหาเรื่องใส่ตัวให้ได้เลย!
เป็นไปตามคาด เจียงตั่วเหลือบมองหมิงจู น้ำเสียงของเขาหนักแน่น “เธอไปปรุงเนื้อเถอะ ฉันมีเรื่องจะคุยกับเฉียวปิน”
“ค่ะ” หมิงจูส่งสายตาบอกเฉียวปินว่า โชคดีนะ แล้วก็หันหลังเข้าครัวไป
เฉียวปินมองเห็นสีหน้าจริงจังของหัวหน้าที่เปลี่ยนกลับมากะทันหันแล้ว ก็อึ้งไปครู่หนึ่ง เขาขยับเข้าไปใกล้เล็กน้อยแล้วถามว่า “หัวหน้าค
