้ำรดผักในแปลงอยู่
“หัวหน้า กลับมาแล้วเหรอครับ”
เจียงตั่วขมวดคิ้ว “นายมาทำอะไรที่นี่?”
เฉียวปินกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง หมิงจูได้ยินเสียง เธอก็เดินออกจากห้องครัวมาต้อนรับ พูดเสียงหวานและยิ้มแย้มร่าเริง “โอ๊ะ! ผู้กองเจียงกลับมาแล้ว!”
เจียงตั่วเห็นหมิงจู สีหน้าเคร่งขรึมผ่อนคลายลงเล็กน้อย เขาดึงกระเป๋าผ้าจากที่จับจักรยานแล้วยื่นให้เธอ “รับไปสิ”
“อะไรคะ” หมิงจูรับมาและเปิดดูด้วยความสงสัย “โอ้ คุณซื้อหมูมาให้ฉัน!”
“เธอบอกว่าเบื่อผักแล้วไม่ใช่เหรอ?”
หมิงจูไม่คิดเลยว่าคำพูดที่เธอบ่นขึ้นมาลอยๆ แบบนี้เขาจะจดจำ และตอบสนองตามที่ต้องการในทันที
เธอชอบความรู้สึกที่มีคนคอยตอบสนองทุกเรื่อง และใส่ใจในทุกรายละเอียดของเธออย่างดี เธอไม่สนแล้วว่าจะมีใครอยู่ด้วยหรือไม่ กระโดดไปอยู่ข้างเจียงตั่ว แล้วโอบแขนของเขา ถูไถหัวไปกับกล้ามเนื้อแข็งแรงบนแขน “ไอหยา เจียงตั่ว ทำไมคุณถึงได้ดีขนาดนี้คะ ขออะไรก็ให้ได้ทุกอย่าง ฉันชอบคุณค่ะ!”
เจียงตั่วรู้สึกผ่อนคลายอย่างประหลาด แต่เพราะเฉียวปินยังอยู่ที่นี่ด้วย เขาจึงสงวนท่าทีไม่แสดงออกมา
เขากำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง เฉียวปินกลับเป็นคนส่งเสียงกระแอมไอขึ้นมาก่อน และกระซิบขึ้นมาว่า “พี่สะใภ้ ตรงนี้ยังมีคนยืนหัวโด่อยู่นะครับ”
หมิงจูเอี้ยวตัวไป
