ะเป็นไปตามคาด น้ำจากน้ำพุวิเศษที่อยู่ในตัวเธอส่งผลให้ปลาในน้ำถูกดึงดูดเข้ามา และไม่ใช่แค่ปลาตัวสองตัวเสียด้วย
เมื่อเฉียวปินวิ่งเหยาะๆ เข้ามา เขาก็ถึงกับอ้าปากค้าง
ในแม่น้ำที่เมื่อครู่ยังไม่มีปลาเลยสักตัว ตอนนี้กลับมีปลาเป็นสิบตัวว่ายไปมาอยู่รอบๆ ตัวหมิงจู เขาไม่เคยเห็นปลาที่ไม่กลัวคนแบบนี้มาก่อนในชีวิต
“พี่สะใภ้ นี่มัน…”
หมิงจูรู้ว่าเฉียวปินประหลาดใจเรื่องอะไร แม้เขาจะไม่ได้ระแวดระวังเท่าเจียงตั่ว แต่เมื่อเห็นภาพนี้แล้ว อย่างไรก็ต้องคิดว่าแปลก
เธอพูดอย่างใจเย็น “ฉันเอาผ้าปูที่นอนที่เปื้อนน้ำไท่สุ้ยมาซัก ไม่คิดเลยว่าปลาจะถูกดึงดูดออกมา”
“โห! น้ำไท่สุ้ยนี่มันสมบัติล้ำค่าจริงๆ”
หมิงจูชี้ไปที่ตะกร้าสานของเธอ “อย่ามัวแต่ยืนนิ่งสิ หยิบตะกร้าของฉันไปจับปลาขึ้นมาเลย”
“โอ้ ครับ ครับ” เฉียวปินหิ้วตะกร้าลงไปในแม่น้ำ ไม่ต้องระมัดระวังเป็นพิเศษก็สามารถจับปลาเหล่านั้นใส่ตะกร้าได้อย่างง่ายดายทีละตัว
ไม่นานนัก ปลาเป็นสิบตัวก็มาอยู่ในตะกร้าเรียบร้อย
ตอนนี้เฉียวปินไม่กล้าเรียกตัวเองว่าเป็นนักจับปลาฝีมือดีอีกต่อไปแล้ว เมื่อเทียบกับพี่สะใภ้ เขานั้นด้อยกว่ามาก!
เมื่อฟ้าเริ่มมืดสนิท เจียงตั่วก็ปั่นจักรยานกลับมา
เขาเดินเข้ามาที่ลานบ้าน เห็นเฉียวปินอยู่ในสวน และกำลังหิ้วถังน
