องที่ผิดปรกติอย่างชัดเจนก็กลับมองไม่เห็น ประพฤติเบาปัญญา อารมณ์ฉุนเฉียวง่าย หากไร้ผู้มีบารมีช่วยเหลือ แม้ชั่วขณะจะรุ่งเรืองบ้าง ท้ายที่สุดก็หนีไม่พ้นจุดจบที่ตกต่ำยิ่งนัก…”
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ลวี่หยางพลันเย็นเยียบทั่วสรรพางค์
“เส้นชีพพลังฟ้าแปดร้อยลี้เส้นนั้น เทียบได้กับลูกแก้วบุญกุศลระเบิดดี ๆ นี่เอง นอกจากแรงระเบิดในทันทีแล้ว บัดซบยังมีฤทธิ์ตกค้างอีก เกินไปหน่อยแล้วมั้ง…”
ที่สำคัญ ฤทธิ์ตกค้างเช่นนี้ไม่มีผู้ใดสามารถมองเห็นได้
จนแม้แต่จ้าวยอดเขาปะสานฟ้าที่แต่เดิมควรจะเจ้าเล่ห์ล้ำลึกยังกลายเป็นสภาพนี้…เมื่อนึกถึงตรงนี้ ความคิดประการหนึ่งก็ค่อย ๆ ลอยขึ้นจากจิตใจของลวี่หยางอย่างยากลำบาก
‘…แล้วข้าล่ะ?’
ชั่วพริบตาต่อมา ลวี่หยางก็ร่ายอาคมอย่างว่องไว แสงเรืองรองสาดกระจ่างจากฐานแห่งเต๋าภายใน กวัดไล่สิ่งมัวหมองราวกับสายน้ำใสชำระทั่วกาย
วิชาแยกแยะต่างคล้าย!
เมื่อวิชาเทพดำเนินต่อไป สองตาของลวี่หยางก็ค่อย ๆ แจ่มชัดขึ้น พลันนึกถึงข้อผิดพลาดหนึ่งซึ่งชัดเจนยิ่งนัก ทว่าเมื่อครู่กลับมองข้ามไปเสียได้
“เมื่อครู่…ข้าให้ของไปง่ายเกินไปหรือไม่?”
ตามจารีตของนิกายศักดิ์สิทธิ์แล้ว ทางเลือกที่ดีที่สุดของตน ควรเป็นการเรียกผลประโยชน์จากจ้าวยอดเขาปะสานฟ้าให้มากที่สุด นั่นจึงจะไม่ทำให้ผู้อื่นระแวงสงสัย
ทว่าผลที่ออกมากลับเป็น
เขาไม่ได้ต่อรองแม้แต่น้อย ส่งมอบแก่นทองแห่งกายาตถาคตของฝูหลงไปโดยตรง หากเขาเป็นฝ่ายนั้น ป
