บทที่ 151 ลวี่หยางก็นับเป็นคนดีผู้หนึ่ง
เมื่ออรหันต์ฝูหลงสิ้นใจลง วิญญาณส่วนหนึ่งพลันแยกไปเวียนว่ายเกิดใหม่ ทว่าในที่ซึ่งกายาทองของเขาแตกสลายกลับหลงเหลือไว้สิ่งหนึ่ง เป็นเม็ดยาทรงกลมกลึง ส่องประกายทองอร่ามงามตา
ในชั่วพริบตาเดียว เม็ดยานั้นก็เตรียมจะแหวกอากาศหลบหนี
“หืม? คิดจะหนีรึ?”
ลวี่หยางสายตาไว มือใหญ่ตะครุบทันควัน คว้าเม็ดยาทองไว้มั่นในอุ้งมือ “นี่หรือ…แก่นทองแห่งกายาตถาคต? ท่านสหายฝูหลงช่างใจกว้างนัก!”
แววตาเขาสว่างขึ้นทันที เห็นได้ชัดว่าเขารู้จักของล้ำค่านี้ดีแก่นทองแห่งกายาตถาคตนับเป็นของวิเศษประจำสายภิกษุผู้บำเพ็ญ หากกล่าวในหมู่ผู้วางรากฐานแล้ว ไม่ว่าหลอมเป็นศาสตรา หรือใช้ช่วยทะลวงด่าน ล้วนจัดเป็นยอดของ
พอดิบพอดีที่เจ้าแมลงกลืนปราณของเขากำลังติดขัดทางเติบโต หากได้กินของดีเช่นนี้ ก็อาจข้ามขีดจำกัดเดิมได้ในคราวเดียว
คิดถึงตรงนี้ ลวี่หยางก็ยัดเม็ดแก่นทองนั้นใส่ในอกเสื้อโดยไม่ลังเล
ต่อจากนั้นเขาก็สำรวจทั่วถ้ำอีกคราหนึ่ง กลับพบว่าไม่มีของดีอื่นใดเพิ่มเติม จึงได้แต่ส่ายหน้าด้วยความผิดหวัง สะบัดมือจุดเพลิงเผาถ้ำ แล้วเหินร่างจากไปดั่งสายหมอกไร้ร่องรอย
ทะเลเมฆเชื่อมฟ้า ยอดเขาปะสานฟ้า
“เจ้าฝูหลง… ก็ตายไปแล้วสินะแก่นทองแห่งกายาตถาคตก็ตกอยู่ในมือลวี่หยางเรียบร้อย”
จ้าวยอดเขาปะสานฟ้าเงยหน้ามองไกลสุดสายตา ในนัยน์ตามีแววเสียดายปรากฏขึ้นแวบหนึ่ง ทว่าไม่นานก็หันกลับไปมองยังทิศทางของภูเขาหล
