บทที่ 152 เคราะห์กรรม
เมื่อมองส่งจ้าวยอดเขาปะสานฟ้าเดินจากไป รอยยิ้มบนใบหน้าของลวี่หยางก็ค่อย ๆ จางลง สายตาเผยแววสงสัยจากก้นบึ้งของใจ
“มันแปลกเกินไปแล้ว…”
เขาเชื่อจริงเหรอ?
พูดตามตรง ตอนแรกลวี่หยางไม่ได้หวังให้จ้าวยอดเขาปะสานฟ้าเชื่อใจตนเลยสักนิด เพราะคนเจ้าเล่ห์ระดับนี้ไม่ควรจะไว้ใจผู้อื่นง่าย ๆ
ทว่าเหตุการณ์กลับไม่เป็นดังหวัง จ้าวยอดเขาปะสานฟ้ากลับไม่มีท่าทีระแวงเลยแม้แต่น้อย ยินดีรับแก่นทองแห่งกายาตถาคตของฝูหลงแต่โดยดี แล้วรีบรุดกลับไปทันที ดูเหมือนจะรีบเอาไปมอบให้เฉินซิ่นอันเพื่อช่วยให้ทะลวงสู่ขั้นวางรากฐาน
นี่มันผิดวิสัยของเจินเหรินแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์ชัด ๆ
“โลภจนขาดสติจริง ๆ”
ลวี่หยางร่ายอาคมคำนวณไปพลาง ใจรู้สึกฉงนไม่น้อย อาการผิดปกติของจ้าวยอดเขาปะสานฟ้าดูแปลกพิสดารนัก แต่แท้จริงแล้ว ใช้เพียงคำเดียวก็อธิบายได้
บุญกุศลร่อยหรอ เคราะห์กรรมพันผูก!
ภายใต้ทัณฑ์ฟ้าแห่งเขากะโหลก จ้าวซวีเหอตายสิ้นในทันที อรหันต์ฝูหลงตกสู่เวียนว่ายสิบชาติเป็นหมูหมา สองเจินเหรินแห่งนิกายเสินอู่กลายเป็นเครื่องเซ่นกระบี่อเวจี
มีเพียงจ้าวยอดเขาปะสานฟ้ารอดมาได้
ทว่ารอดมาได้ ไม่ได้แปลว่าโลกสวรรค์จะละเว้นจากเขา เมื่อชะตาบารมีและบุญกุศลถูกตัดไปเกินครึ่ง จ้าวยอดเขาปะสานฟ้าในยามนี้ก็ถูกเคราะห์กรรมบดบังใจเสียแล้ว
“ใจถูกเคราะห์กรรมบดบัง จิตวิญญาณแปดเปื้อน เรื่องที่แต่เดิมเพียงครู่เดียวก็ตระหนักกลับไม่คิดต่อ เรื่
