ระกอบชิ้นงานเข้าด้วยกัน เจียงตั่วก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ปรากฏว่ามันกลับกลายเป็นหน้าต่างบานพับโบราณ
หน้าต่างลักษณะนี้พบเห็นได้ทั่วไปที่อาคารขนาดใหญ่ในเมืองหลวง แต่ในหมู่บ้านเสี่ยวจิ่งทั้งหมด… ไม่มีบ้านไหนที่มีเช่นนี้เลย
หมิงจู หญิงสาวที่ไม่เคยออกจากหมู่บ้านเสี่ยวจิ่งมาก่อน จะทำหน้าต่างแบบนี้ได้อย่างไร?
“หน้าต่างแบบนี้ ฉันไม่เคยเห็นในหมู่บ้านเสี่ยวจิ่งเลย”
หมิงจูชะงักไปชั่วขณะ คิดอย่างไรก็พูดไม่ออก การสังเกตของชายคนนี้ช่างน่าทึ่งจริงๆ!
“แล้วเคยเห็นจากที่อื่นไหมคะ? ฉันทำสวยไหม?” หมิงจูยิ้มมองเขา “ฉันเองก็ไม่เคยเห็นของจริง แต่เคยอ่านจากเรื่องซ้องกั๋ง [*] พานจินเหลียน [**] ปิดหน้าต่างจนไม้ไผ่ฟาดไปโดนซีเหมินชิ่ง [***] และนำไปสู่เรื่องราว… รักอาภัพ หน้าต่างในเนื้อเรื่องก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่หรือคะ?”
เจียงตั่ว “…”
เธออ่านอะไรอยู่เนี่ย?
“ซ้องกั๋งเป็นเรื่องราวของวีรบุรุษแห่งเขาเหลียงซาน”
หมิงจูโบกมือ “ผู้หญิงคนไหนอ่านซ้องกั๋งเพื่อมิตรภาพของวีรบุรุษกันล่ะคะ? ยังไงหลังจากอ่านจบก็จำได้แค่เรื่องของอู่ซง พานจินเหลียน และซีเหมินชิ่ง หน้าต่างก็เป็นแบบเดียวกันเลยค่ะ แต่ไม่ต้องห่วงนะ พี่ไม่ใช่อู่ต้าหลาง และฉันก็จะไม่มีวันเปิดหน้าต่างชนใส่ผู้ชายคนอื่นแน่นอน”
บางครั้งเจียงตั่วก็อยากจะอุดปากเธ
